Του Μανόλη Καψή
Η αλήθεια είναι ότι τους προκάλεσε η Κεραμέως. Καθόλου τυχαία που βρίσκεται από χθες στο στόχαστρο της "Αυγής" και στο στόμα όλων των συντρόφων της αριστεράς. Οπισθοδρομική την ανεβάζουν, σκοταδίστρια την κατεβάζουν.
Πρώτα έφερε την κατάργηση του ασύλου, και μάλιστα άρον άρον. Πριν καν συνέλθουν από την εκλογική ήττα. Λες και ήθελε να τους πιάσει ακόμα στον ύπνο, ζαλισμένους.
Ήταν, δηλαδή, ήδη κόκκινο πανί. Και ας δηλώνουν θετικοί στο μέτρο της κατάργησης του ασύλου ακόμα και οι οπαδοί του ΣΥΡΙΖΑ, σε ποσοστό μάλιστα άνω του 49%. (βλ. τη δημοσκόπηση της Opinion Poll).
Μετά, λες και το έκανε επίτηδες. Επανέφερε το μέτρο της αριστείας για τους σημαιοφόρους στις παρελάσεις, θέλει να επαναφέρει τη βάση του 10 για τις πανελλαδικές, θέλει να κόψει και τους αιώνιους φοιτητές. (Ταυτοτικό το τελευταίο για ορισμένους στην Κουμουνδούρου).
Άσε που θέλει, λέει, πρώτα να μελετήσει την απόφαση της Αρχής Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων και να περιμένει και την απόφαση του ΣτΕ για την αναγραφή του θρησκεύματος στα απολυτήρια. (Που μεταξύ μας, πάντως, προφανώς και δεν πρέπει να αναγράφεται, όπως ισχύει και για τις ταυτότητες. Τι σχέση έχει το θρήσκευμα και η ιθαγένεια με τις επιδόσεις του μαθητή; Και προφανώς το θρήσκευμα όπως και η ιθαγένεια ανήκουν στα προσωπικά δεδομένα...)
Και μετά ήρθε το "κλου". Θέλει στα βιβλία Ιστορίας να υπάρχει έμφαση στην "ενίσχυση της εθνικής συνείδησης". Ακούγεται συντηρητικό, και προφανώς εξυπηρετεί την ατζέντα ενσωμάτωσης των παραδοσιακών ψηφοφόρων από τη ΝΔ -σε μια φάση ευρωπαϊκής ταυτοτικής ανασφάλειας-, αλλά αναρωτιέμαι αν αφήνει περιθώρια για τις έξαλλες κραυγές που ακούστηκαν από την πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ.
Αναρωτιέμαι, δηλαδή, αν αυτό την κάνει "μίξη βαλκάνιας, ορθόδοξης, ταλιμπανικής Ακροδεξιάς, με το νεοφιλευθερισμό της Θάτσερ!!!" όπως μας ενημέρωσε ο Παύλος Πολάκης. Που πρόσθεσε, μάλιστα, ότι στόχος της Κεραμέως είναι "η ΜΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ταξικής συνείδησης στα παιδιά των φτωχότερων λαϊκών στρωμάτων!!!".
Πέρα από το παραληρηματικό ύφος, η αλήθεια είναι ότι ο κ. Πολάκης έχει ένα δίκιο. Η αλήθεια είναι ότι καμία αφήγηση της Ιστορίας δεν είναι αθώα και ουδέτερη. Άλλος θέλει την ανάδειξη της εθνικής συνείδησης ενός έθνους, άλλος θέλει να αναδείξει τους ταξικούς ανταγωνισμούς.
Ήδη από τον 19ο αιώνα, από την εποχή της εμφάνισης των εθνικισμών, η διδασκαλία της Ιστορίας στα σχολεία εξυπηρετούσε τον στόχο της οικοδόμησης της εθνικής ταυτότητας. Την ενίσχυση της εθνικής συνείδησης. Πόσο μάλλον στην Ελλάδα, όπου από τα μέσα του 19ου αιώνα έως και το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, το ελληνικό κράτος καλούνταν να ενσωματώσει στον εθνικό κορμό κοινότητες ετερόδοξες και σλαβόφωνες, με συχνά ασαφή εθνική ταυτότητα.
Η αφήγηση που προσέφερε η Ιστορία του Παπαρρηγόπουλου, αυτη η Ιστορία που συνέδεε φυλετικά και πολιτισμικά τον αρχαίο πολιτισμό, το Βυζάντιο και τη Νεότερη Ελλάδα, ήταν ένα βολικό και πρωτότυπο για την εποχή story -μέχρι τότε το Βυζάντιο θεωρούνταν μάλλον ασυνέχεια- , που προσέφερε ενα συνεκτικό, "εθνικό" πλαίσιο κατανόησης της Ιστορίας.
Σήμερα ομως θεωρείται ξεπερασμένο και παρωχημένο. Δεν επιτρέπει την κατανόηση της ξεχωριστικής φύσης κάθε εποχής, την ιδιαιτερότητα των διαφορετικών περιόδων και πολιτισμών και προσπαθεί να χωρέσει "ντε και καλά" στο εθνικό αφηγημα μια σύνθετη ιστορία πολλών χιλιάδων χρόνων.
Όποιος στη συνέχεια ξέφυγε από την κληρονομιά του Παπαρρηγόπουλου, είδε συχνά το βιβλίο του πεταμένο στις αποθήκες. Φαντάζομαι, δεν θα υπάρχουν πολλές χώρες στην Ευρώπη όπου τα αποσυρμένα βιβλία Ιστορίας αποτέλεσαν αντικείμενο ειδικής ιστορικής μελέτης. (βλ. "Τα αποσυρθέντα βιβλία, Εθνος και σχολική ιστορία στην Ελλάδα 1858-2008", Χ. Αθανασιάδης, εκδόσεις Αλεξάνδρεια). Όσο για τα πάθη που προκαλούν τα βιβλία Ιστορίας, ρωτήστε σχετικά την κυρία Γιαννάκου. Κάτι ξέρει παραπάνω...
Αλλά φυσικά, δεν είναι -υποθέτω- αυτές οι επιδιώξεις της Νίκης Κεραμέως. Ένα κλικ εθνικής αισιοδοξίας στη διδασκαλία της Ιστορίας στα σχολεία, τις παραμονές των 200 χρόνων απο την επέτειο της Επανάστασης, ύστερα μάλιστα από την τραυματική εμπειρία της χρεοκοπίας, κακό δεν κάνει. Άλλωστε, το σχολείο πολίτες διαμορφώνει, όχι ιστορικούς. Οι ιστορικοί θα βγουν από το πανεπιστήμιο.
Ας είμαστε όμως ειλικρινείς. Δεν είναι αυτό το ζητούμενο. Σε μια εποχή που όλα αλλάζουν, το κρίσιμο ιστορικό μάθημα είναι αυτή καθαυτή η κατανόηση των αλλαγών. Πιο κρίσιμο από μια ένεση εθνικής αισιοδοξίας είναι η ιστορική συνείδηση των μαθητών, η συνείδηση για το πώς και ποιες δυνάμεις διαμορφώνουν τον κόσμο. Και το πώς αποτυπώνεται το παρελθόν στο παρόν.
Μάθημα Ιστορίας που παραμένει πάντα ζητούμενο, σε ένα ελληνικό σχολείο που διαρκώς τα τελευταία χρόνια οπισθοχωρεί.
0 Σχόλια