Ελλάς υπνοβατούσα...

Την ώρα που ο κόσμος αλλάζει δραματικά και η απροβλεψιμότητα στις διεθνείς σχέσεις και ισορροπίες είναι η νέα κανονικότητα, με τον ανταγωνισμό μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων να διαχέεται πλέον και σε περιφερειακό επίπεδο, με ανάδειξη νέων δυνάμεων, συχνά αναθεωρητικών, η Ελλάδα δείχνει και πάλι να υπνοβατεί.

Γράφει ο Νίκος Μελέτης

Με το γνωστό σύνδρομο που θεωρούμε πως είμαστε το κέντρο του κόσμου, δεν αντιλαμβανόμαστε ότι ο κόσμος αλλάζει δίχως να κοιτάζει τη δική μας μελαγχολία.

Στο εσωτερικό, μετά τα Μνημόνια και την πανδημία, και ενώ η χώρα έδειχνε να περνά σε μια νέα ωριμότητα, αρχίζουμε και πάλι να βουλιάζουμε στην εσωστρέφεια και την παρακμή.

Η κυβέρνηση, μετά από επτά χρόνια διακυβέρνησης, κουρασμένη και χωρίς εμπνεύσεις· η αντιπολίτευση βουτηγμένη σε τέλμα, σε υπαρξιακά αδιέξοδα· τα δήθεν αντισυστημικά κινήματα και κόμματα να προσπαθούν να καλύψουν το κενό, επενδύοντας στην απογοήτευση των πολιτών.

Μια οικονομία που στηρίζεται στην «ανάπτυξη» του real estate, των καφέ και του τουρισμού, φτιάχνει ένα μοντέλο το οποίο δεν θα μπορεί να δώσει ούτε καλύτερες δουλειές ούτε καλύτερη ζωή σε μια νέα γενιά που συμπιέζεται, βλέποντας τα προσόντα που έχει να μην μπορούν να εξασφαλίσουν πέραν ενός μισθού 1.200 ευρώ. Δημιουργώντας γενιές των οποίων οι συνθήκες οικονομικής επιβίωσης είναι χειρότερες από αυτές των γονιών τους και ίσως και των παππούδων τους.

Έχουν γίνει πολλά τα τελευταία χρόνια· η ψηφιοποίηση του κράτους ίσως είναι το πιο σημαντικό. Όμως χρειάζονται πολύ περισσότερα για να αποκατασταθεί το βασικό: η εμπιστοσύνη των πολιτών στην Ελληνική Πολιτεία.

Όμως όλοι υπνοβατούν ή παριστάνουν πως υπνοβατούν, προκειμένου να μην θιγούν τα δικά τους συμφέροντα και κεκτημένα.

Η διαφθορά, η έλλειψη διαφάνειας, η αποδυνάμωση των θεσμών και της ίδιας της θεσμικής λειτουργίας του κράτους είναι εδώ.. Και οι πολιτικές δυνάμεις πλέον να μην μπορούν και να μη θέλουν να συμφωνήσουν ούτε στα ελάχιστα. Ακόμη και σε μια απλή ερώτηση για το αν είναι έξω μέρα ή νύχτα, θα υπάρχουν τουλάχιστον δύο απαντήσεις.

Ακόμη και ένα πραγματικά συγκλονιστικό γεγονός, όπως αυτό της εύρεσης των φωτογραφιών από την εκτέλεση των 200 στην Καισαριανή, που θα έπρεπε να ενώνει, τόσο με την ιστορική μνήμη όσο και με τη δύναμη ενός ντοκουμέντου το οποίο δικαιώνει και κρατάει ζωντανή την διεκδίκηση γερμανικών επανορθώσεων έγινε βορά στην κομματική αντιπαράθεση και επιχειρήθηκε να μετατραπεί σε εργαλείο πολιτικής εκμετάλλευσης και εκ των υστέρων δικαίωσης αποτυχημένων ιδεολογιών που επιχειρούν να επιβιώσουν με την «δημιουργία» ηρώων ,έστω και νεκρών..

Πηγή Πρώτο Θέμα

* Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μη συμπίπτουν με τις απόψεις του/της αρθρογράφου ή τα περιεχόμενα του άρθρου.