Η αντιπολίτευση ελπίζει στον Μαδούρο για την αποκαθήλωση Τσίπρα

Γράφει ο Χρήστος Μαχαίρας

Κατά πάσα πιθανότητα ο Νικολάς Μαδούρο δεν ξέρει πού πέφτουν οι Πρέσπες. Αγνοεί, επίσης, τι εστί ΚΙΝΑΛ ή τι τρέχει µε τη σύγκλιση Κεντροαριστεράς - Αριστεράς. Και όµως. Η αντιπολίτευση στην Ελλάδα σε αυτόν στηρίζει τις ελπίδες της για την αποδόµηση της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ και την αποκαθήλωση του Τσίπρα.

Γραμμή...Καράκας 

Η εβδοµάδα που πέρασε δεν ήταν η ευκολότερη ούτε για τη Νέα ∆ηµοκρατία ούτε για το Κίνηµα Αλλαγής. Με την κυβέρνηση να έχει κυρώσει τη Συµφωνία των Πρεσπών µε απόλυτη πλειοψηφία και τον διεθνή Τύπο να εγκωµιάζει την τόλµη του Ελληνα πρωθυπουργού, η ζυγαριά των εντυπώσεων φαινόταν να γέρνει καθαρά προς την πλευρά της κυβέρνησης.

Παρά τις αντιδράσεις που προκαλεί η διαχείριση του «Μακεδονικού» σε µεγάλα τµήµατα της κοινής γνώµης, η θετική δηµοσιότητα που δηµιούργησε διεθνώς η υπερψήφιση της Συµφωνίας, σε συνδυασµό µε την υποψηφιότητα του Αλέξη Τσίπρα και του Ζόραν Ζάεφ για το Νόµπελ Ειρήνης, έµοιαζε να εκπέµπουν ηχηρότερα µηνύµατα από αυτά που φιλοδοξούσε να µεταδώσει η αντιπολίτευση, εµµένοντας στη γραµµή του «πειθήνιου πρωθυπουργού» που «µεριµνά απλώς και µόνο για την παραµονή του στην εξουσία».

Αν σε όλο αυτό το κλίµα προστεθεί η επιτυχής έξοδος στις αγορές µε την έκδοση πενταετούς οµολόγου, το λογικό θα ήταν το αφήγηµα της αντιπολίτευσης στοιχειωδώς να αναθεωρηθεί ή, εν πάση περιπτώσει, να εµπλουτιστεί, καθώς τα περί «ετοιµόρροπης κυβέρνησης» έµοιαζαν να µην αντιστοιχούν στο περιβάλλον που δηµιουργούν οι εξελίξεις.

Πάμε σαν άλλοτε

Στην πολιτική, ωστόσο, ποτέ µη λες «ποτέ»… Αντί τα κόµµατα της αντιπολίτευσης να λάβουν υπόψη τους τη φορά των πραγµάτων και να επαναπροσδιορίσουν µέτωπα και προτεραιότητες, «ξεσκόνισαν» τις πιο παλιές συνταγές και, ως να µην είχε αλλάξει τίποτα, τις έριξαν στην πολιτική αγορά. Την ίδια ώρα που ο Τσίπρας αύξανε µέσω Πρεσπών το πολιτικό του κεφάλαιο στο εξωτερικό, η Ν∆ και το ΚΙΝΑΛ επιχειρούσαν να τον αποσταθεροποιήσουν στο εσωτερικό µέσω… Βενεζουέλας, ζεσταίνοντας, για άλλη µία φορά, το αφήγηµα των λαϊκιστών της Αριστεράς, που, στην πραγµατικότητα, εχθρεύονται την Ευρώπη και ζουν µέσα στις λατινοαµερικάνικες φαντασιώσεις τους.

Ασχέτως του τρόπου µε τον οποίο η κυβέρνηση διαχειρίζεται το ζήτηµα και της οπτικής µε την οποία αντιµετωπίζει την ευρωπαϊκή παρέµβαση στην κρίση της Βενεζουέλας, το «χαρτί Μαδούρο» πάνω στο οποίο πόνταρε για άλλη µία φορά η αντιπολίτευση προδίδει την αδυναµία της να προσαρµοστεί στα νέα δεδοµένα και κυρίως να κατανοήσει την ωρίµανση του ΣΥΡΙΖΑ.

Το ίδιο σε µεγάλο βαθµό συµβαίνει και µε εξελίξεις, όπως η έξοδος των Ανεξαρτήτων Ελλήνων από το κυβερνητικό σχήµα, τις οποίες η αντιπολίτευση εξακολουθεί να διαβάζει µε… αυτόµατο πιλότο.

Αν και το «διαζύγιο» µε τον Καµµένο είναι προφανές ότι υπακούει στις ανάγκες της νέας περιόδου, καθώς σηµατοδοτεί τη µετάβαση σε µία νέα εποχή συγκλίσεων και επαναπροσδιορισµού των διαχωριστικών γραµµών, τόσο η Νέα ∆ηµοκρατία όσο και το Κίνηµα Αλλαγής εξακολουθούν να επιµένουν στη γραµµή της προσχηµατικής ρήξης και των «σικέ - τριβών», λες και δεν µπορούν να αποχωριστούν τις παλαιότερες προσεγγίσεις τους.

Αν και µεγάλη µερίδα αναλυτών διαβάζει τις εξελίξεις στους ΑΝΕΛ, στο ΚΙΝΑΛ και στο Ποτάµι, ως επίπτωση του «µακιαβελικού» τρόπου µε τον οποίο ο Τσίπρας διαχειρίστηκε το «Μακεδονικό», η αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού είναι το αποτέλεσµα ενός ανέλπιστου «δώρου» που έκανε στον πρωθυπουργό η αντιπολίτευση: «χαρίζοντάς» του όλο τον χώρο που αντιλαµβάνεται τον πατριωτισµό µε όρους ρεαλισµού και αντιτίθεται στην έκρηξη του εθνικισµού, επισηµοποίησε τη µετεξέλιξη του ΣΥΡΙΖΑ και έδωσε υπόσταση στη ρητορική του προοδευτικού πόλου.

Πηγή: ethnos.gr

* Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μη συμπίπτουν με τις απόψεις του/της αρθρογράφου ή τα περιεχόμενα του άρθρου.