Ίδιο έργο...

Γράφει ο Γιάννης Σαραντάκος

Σε ένα ίδιο κι απαράλλαχτο σκηνικό, με τους ίδιους πρωταγωνιστές και τους ίδιους... διαλόγους, εξελίσσεται ακόμη το... έργο της διαπραγμάτευσης. Οι... θεατές, που δεν είναι άλλοι, δυστυχώς, από τον ελληνικό λαό, βλέπουν:
μια κυβέρνηση να τα βλέπει όλα καλά και οι υπουργοί της να δείχνουν αισιόδοξοι ότι μέσα στις επόμενες δεκαπέντε ημέρες θα κάνουν όσα δεν μπόρεσαν επί περίπου δεκαοκτώ μήνες.

Βλέπουν επίσης τον επικεφαλής αυτής της κυβέρνησης να ψάχνει να γαντζωθεί από δηλώσεις Ευρωπαίων αξιωματούχων και από δημοσιεύματα του ξένου Τύπου, προκειμένου να πείσει ότι πολύ σύντομα θα είναι ο μοναδικός κερδισμένος στο μπρα ντε φερ. Την ίδια στιγμή, οι... θεατές βλέπουν και τους δανειστές να είναι αμετακίνητοι στα αιτήματά τους και να ζητούν νέες μειώσεις στις συντάξεις και στο αφορολόγητο, επειδή η Αθήνα δεν μπόρεσε να υλοποιήσει τις μεταρρυθμίσεις στις οποίες δεσμεύθηκε πριν από δύο χρόνια. Όσο εξελίσσεται λοιπόν αυτό το έργο, η χώρα χάνει και πάλι πολύτιμο χρόνο και απομακρύνεται από τους στόχους της.

Οι πολίτες, εξουθενωμένοι από τη βαριά φορολογία και τα επτά χρόνια μνημονίων, παρακολουθούν σχεδόν με αδιαφορία το επικοινωνιακό παιχνίδι της κυβέρνησης και την επίδειξη ισχύος της τρόικας. Γελούν με τις δηλώσεις περί εκτόξευσης της οικονομίας και περί ανάπτυξης που θα τρίβουμε τα μάτια μας και απλά ελπίζουν ότι το μαρτύριο θα τελειώσει σύντομα. Ζητούν στην πλειοψηφία τους να τελειώσει άμεσα η διαπραγμάτευση και να επιστρέψει η χώρα, όσο αυτό είναι δυνατόν, στην κανονικότητα.

Να εξαλειφθούν οι κίνδυνοι, να σταματήσει η συζήτηση περί εξόδου της χώρας από την Ευρωζώνη και να υπάρξει, επιτέλους, μια προοπτική ανάκαμψης. Αυτήν τη στιγμή όμως κάτι τέτοιο δεν διαφαίνεται στον ορίζοντα. Το ίδιο κουραστικό έργο θα συνεχιστεί κι άλλο. Το πρόβλημα είναι ότι η παράσταση αυτή δεν κόβει πλέον εισιτήρια.

Πηγή: Έθνος

* Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μη συμπίπτουν με τις απόψεις του/της αρθρογράφου ή τα περιεχόμενα του άρθρου.