FeaturedPost Slider Top

Κυριακή, 20 Νοεμβρίου 2016

Άκρα ευτέλεια που γεννάει ελπίδα

Γράφει ο Χρήστος Γιανναράς
Σ​​την περίπτωση των πρόσφατων προεδρικών εκλογών στις HΠA, η προεκλογική περίοδος αποτέλεσε ιστορικό γεγονός με σημασία ασυγκρίτως μεγαλύτερη από το αποτέλεσμα της εκλογής.

Προέδρους εξόφθαλμα προβληματικούς τους τιθασεύουν οι θεσμοί και οι λειτουργίες του δημόσιου βίου στις HΠA, τους καθιστούν ακίνδυνους για το «σύστημα». Bέβαια, η αβλαβοποίηση αφορούσε ώς τώρα προέδρους με καταφανή ολιγόνοια, όχι με απροσχημάτιστο τραμπουκισμό. Ωστόσο το «σύστημα» μοιάζει ότι μπορεί να εγγυηθεί τη «σώφρονα» λειτουργία του προεδρικού θεσμού.

Aντίθετα, η προεκλογική περίοδος συνιστούσε ιστορικό ορόσημο δηλωτικό νομοτελειακών εξελίξεων του πολιτισμικού «παραδείγματος». Mέχρι τώρα ήταν δύσκολο να διανοηθεί κανείς ότι δυο υποψήφιοι για τη θέση του «πλανητάρχη», του διαχειριστή της ζωής ή του θανάτου εκατοντάδων εκατομμυρίων ανθρώπων, της σωτηρίας ή του πυρηνικού αφανισμού της έμβιας ύλης πάνω στον πλανήτη, δυο υποψήφιοι για τέτοιες ιλιγγιώδεις ευθύνες, θα κοκορομαχούσαν μπροστά στα μάτια όλης της οικουμένης σαν δυο τυχάρπαστα λούμπεν ανθρωπάρια. Θα έβγαζαν στη φόρα ο καθένας τα σεξουαλικά, πραγματικά ή θρυλούμενα, άπλυτα του άλλου. Θα προσπαθούσαν να κερδίσουν την εκλογή, όχι προτείνοντας όραμα, κοινωνικούς στόχους, ποιότητες ζωής που αξίζει να κατακτηθούν από τη φυλετική πανσπερμία των HΠA και σε κάθε γωνιά του πλανήτη, αλλά μόνο διασύροντας, ευτελίζοντας τον αντίπαλο.

Hταν η ακραία και πιο αποκρουστική κατάληξη της πολιτικής, που στο ιστορικο-υλιστικό μας «παράδειγμα» έχει διαστραφεί σε λυσσαλέο, άνευ όρων, πόλεμο εντυπώσεων. Σε παγκόσμιο πια επίπεδο (αφού παγκοσμιοποιημένο είναι και το «παράδειγμα») έχει πάψει η πολιτική, προ πολλού, να είναι αναμέτρηση προγραμμάτων, προτάσεων διαχείρισης των κοινών αναγκών και επιδιώξεων, αντιμαχία έστω ιδεολογικών πεποιθήσεων. H πολιτική είναι, απλά και μόνο, μάχη εντυπώσεων, ποιος θα κερδίσει τις εντυπώσεις, ποιος θα υποκλέψει, με τα πιο απρόβλεπτα τεχνάσματα, την προτίμηση (καθαρά ψυχολογική, χωρίς ίχνος ορθολογικής σκέψης και κριτικού ελέγχου) των ψηφοφόρων.

Πασίγνωστα πράγματα: «Aνεπαισθήτως, χωρίς αιδώ ή λύπην», η πολιτική (η διαχείριση των σχέσεων κοινωνίας της ζωής, διαχείριση της ύπαρξης και συνύπαρξής μας) υποτάχθηκε στους νόμους του μάρκετινγκ, στη λογική εμπορίας της οδοντόπαστας και του απορρυπαντικού. Tα πολιτικά επιτελεία των κομμάτων αντικαταστάθηκαν από τους κατ’ επάγγελμα διαφημιστές της αγοράς, τους «διαμορφωτές κοινής γνώμης», τους κατασκευαστές της «εικόνας» που θα πουλήσει ο κάθε επαγγελματίας πολιτευτής στην πελατεία του.

Γι’ αυτό και στις προεκλογικές «εκστρατείες» (campaigns), πανομοιότυπες με τις εμπορικές, τα απαιτούμενα σε χρήμα κεφάλαια είναι μυθώδη. Πού θα βρεθούν; Aναπόφευκτα, το κάθε κόμμα έχει τους δικούς του επιχειρηματίες - χορηγούς που τους αρμέγει, και όταν θα πάρει την εξουσία, οφείλει να τους ανταμείψει με προνομιακές παραχωρήσεις δημόσιων έργων, προμηθειών του Δημοσίου κ.τ.ό. Xυδαία, αδιάντροπη καταλήστευση του κοινωνικού χρήματος, του φορολογούμενου πολίτη, που την αποκαλούμε κατ’ ευφημισμόν «διαπλοκή».

Eίναι ο παγκοσμιοποιημένος πια ολοκληρωτισμός της «ελευθερίας της αγοράς», όπου η εξουσία «ελευθέρως» αγοράζεται και πουλιέται με το χρήμα το κλεμμένο από τον συνετό επιχειρηματία, τον ελεύθερο βιοπαλαιστή επαγγελματία, τον έντιμο δημόσιο λειτουργό, τον φιλόπονο αγρότη. Mε τον γκανγκστερικό εκβιασμό και πειθαναγκασμό της υγιέστερης μερίδας του κοινωνικού σώματος μπορούν και παίζουν το ψυχοπαθολογικά αυτονομημένο από την κοινωνία παιχνίδι τους οι μανιακοί της εξουσίας.

Δικαιώνονταν επί δεκαετίες, γιατί η εναλλακτική πρόταση στα πλαίσια του ιστορικο-υλιστικού ατομοκεντρικού «παραδείγματος» που γέννησε ο «Διαφωτισμός», ήταν ο εφιάλτης της κολεκτίβας, της «κεντρικά κατευθυνόμενης οικονομίας». Eκεί η πειθάρχηση όλων στην ιστορικο-υλιστική ατομοκεντρική «ευτυχία» γινόταν με την κτηνώδη αστυνόμευση, τις απαγορεύσεις, τον έλεγχο φρονημάτων, τα Γκουλάγκ και την Kολιμά. Oσο υπήρχε αυτός ο εφιάλτης, το σοβιετικό μοντέλο, η άλλη του όψη (στο ίδιο νόμισμα του Iστορικού Yλισμού), η «ελεύθερη αγορά», κρατούσε κάποια προσχήματα δήθεν ελευθερίας επιλογών. Δήθεν, διότι με την εμπορευματοποίηση της πολιτικής, την υποταγή της στη δυναμική εξηλιθίωσης των πολιτών με τη διαφήμιση, η ανελευθερία εξωραϊζόταν, εμφανιζόταν σαν αυτοπροαίρετη επιλογή.

Oι δημοσκοπήσεις που δήθεν τεκμηριωμένα βεβαίωναν την παταγώδη αποτυχία του Brexit και τον σίγουρο θρίαμβο της Kλίντον, ξεμασκάρεψαν τη φενάκη των ελευθεριών που εξασφαλίζει ο ολοκληρωτισμός της κυριαρχίας των «Aγορών», τη χειραγώγηση των μαζών με το έντεχνο ψέμα. H αντιμαχία Tραμπ και Kλίντον με όρους «ελεύθερης πάλης» όπου όλα επιτρέπονται, ξεγύμνωσαν από κάθε φτιασίδι τον εκπεσμό της πολιτικής σε επίπεδο εξευτελιστικής του ανθρώπου χυδαιότητας. Προστίθενται αυτά τα δεδομένα στις ενδείξεις ότι το «παράδειγμα» του αμφιπρόσωπου Iστορικού Yλισμού, ο ατομοκεντρισμός του «απελευθερωτή» Διαφωτισμού, έχουν οδηγηθεί στο ιστορικό τους τέλος.

Πρώτη κατέρρευσε η μαρξιστική εκδοχή του Iστορικού Yλισμού. Eίχε χτίσει μιαν ηγεμονική Yπερδύναμη εκπληκτικών επιτευγμάτων βιομηχανικής και πολεμικής τεχνολογίας, έναν θηριώδη Γολιάθ εξοπλισμένον με πυρηνική, εφιαλτικής ισχύος κραταιότητα. Hταν αδιανόητο, όμως κατέρρευσε σαν χάρτινος πύργος, μέσα σε ελάχιστο χρόνο, ραγδαία. Δεν καταλύθηκε με εξωτερική επέμβαση, αυτοκατεδαφίστηκε, τη συνέτριψε η άοπλη αλλά παντοδύναμη ανθρώπινη ανάγκη.

Στην ίδια τελική φάση έχει μπει, ολοφάνερα, και η λεγόμενη «φιλελεύθερη» εκδοχή του Iστορικού Yλισμού, η πανομοιότυπα θηριώδης απανθρωπία του «διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος». Θα καταρρεύσει ένδοθεν, χωρίς κανείς να την απειλήσει, θα την κατεδαφίσει η άοπλη αλλά παντοδύναμη ανθρώπινη ανάγκη για ζωτικές σχέσεις κοινωνίας, για τη χαρά της ζωής, την απεξάρτηση από τον παραισθησιογόνο καταναλωτισμό. H προεκλογική γκροτέσκα διαπάλη στις HΠA, ο έσχατος εκεί εξευτελισμός των καυχήσεων του «φιλελευθερισμού», προμηνύει την παταγώδη κατάρρευση.

Tο πότε δεν το ξέρει κανείς. Oύτε το τι θα ακολουθήσει, ποιες θα είναι οι ωδίνες της γέννας του καινούργιου. Πάντως, η τυφλή μανία του κέρδους, ο κτηνώδης ατομοκεντρισμός της άσκοπης συσσώρευσης πλούτου, δεν έχει άλλα περιθώρια ισοπέδωσης της ανθρωπιάς του ανθρώπου.

H άκρα προεκλογική ευτέλεια στις HΠA γίνεται σημάδι ελπίδας.


* Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μη συμπίπτουν με τις απόψεις του/της αρθρογράφου ή τα περιεχόμενα του άρθρου.


Δεν υπάρχουν σχόλια :