 |
Γράφει ο Γιώργος Καπόπουλος
|
Με άλλα λόγια, δεν υπάρχει δυνατότητα αφανισμού του αντιπάλου με αιφνιδιαστικό πρώτο πλήγμα, καθώς το οπλοστάσιο δευτέρου πλήγματος, που βρίσκεται σε μη εντοπιζόμενα πυρηνικά υποβρύχια, θα καταστρέψει τον επιτιθέμενο λίγα λεπτά μετά τον αφανισμό του θύματος!
Ενα παρόμοιο σκηνικό ισορροπίας του τρόμου φαίνεται να έχει διαμορφωθεί στον σκληρό πυρήνα της ΕΕ-Ευρωζώνης ανάμεσα στη Γερμανία από τη μια μεριά και τις Γαλλία, Ιταλία, Ισπανία από την άλλη, με πανηγυρική επιβεβαίωση την απόφαση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής την Τετάρτη να μην επιβάλει κυρώσεις για παράβαση της δημοσιονομικής πειθαρχίας στην Ισπανία και την Πορτογαλία και να αναγνωρίσει ως σύννομο τον προϋπολογισμό της Ιταλίας μέχρι την επανεξέτασή του τον Νοέμβριο.
Πέραν από τις προφανείς -για χάρη του Ραχόι και του Λαϊκού Κόμματος- προεκλογικές σκοπιμότητες, που γλιτώνουν επί του παρόντος την κυβέρνηση Κόστα στην Πορτογαλία από την πίεση των Βρυξελλών, είναι πλέον αδιαμφισβήτητο ότι οι προβλεπόμενες από το δημοσιονομικό σύμφωνο κυρώσεις σε παραβάτιδες της δημοσιονομικής πειθαρχίας χώρες δεν εφαρμόζονται: Δεν εφαρμόστηκαν από την υιοθέτηση του Συμφώνου, την άνοιξη του 2012, και δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις για την εφαρμογή του στο ορατό μέλλον στη Γαλλία, στην Ιταλία και στην Ισπανία.
Αν δεν υπάρχουν οι προϋποθέσεις για την τήρηση της ήδη θεσμοθετημένης από το δημοσιονομικό σύμφωνο πειθαρχίας, είναι αυτονόητο ότι δεν υπάρχουν οι συνθήκες για την αυστηρότερη πειθαρχία που ζητά ο Σόιμπλε, ο οποίος βρίσκει την Κομισιόν χαλαρή στον ρόλο του επόπτη και προτείνει ανεξάρτητη αρχή με τεχνοκρατική σύνθεση, που θα επιβάλλει αυτόματα κυρώσεις.
Η ισορροπία του τρόμου στην Ευρωζώνη έχει ως ορίζοντα τις εκλογές στη Γαλλία την άνοιξη του 2017 και στη Γερμανία το φθινόπωρο της ίδιας χρονιάς. Μέχρι τότε θα πρέπει να διασωθεί το σημερινό ασταθές status quo, που στη μεν Γερμανία δημιουργεί τη βεβαιότητα σε ένα ολοένα και αυξανόμενο τμήμα της κοινής γνώμης για ασυνέπεια, χαλαρότητα και ανευθυνότητα του Νότου, της Γαλλίας, της Ιταλίας και της Ισπανίας αλλά και ταυτόχρονα εμπεδώνει ως πλειοψηφική άποψη στο Παρίσι, στη Ρώμη και τη Μαδρίτη ότι η κοινωνική και πολιτική τους σταθερότητα είναι ασύμβατη με τη «θρησκεία» της μόνιμης λιτότητας.
Είναι φανερό ότι η ισορροπία του τρόμου που έχει προκύψει στην Ευρωζώνη δεν είναι αποφυγή μιας πιθανής μετωπικής σύγκρουσης, αλλά χρονική μετάθεσή της σε ορίζοντα θολό, με την ένταση να συσσωρεύεται και από τις δύο πλευρές. Αντέχουν το εσωτερικό πολιτικό κόστος του έμπρακτου παροπλισμού της θεσμοθετημένης λιτότητας στην Ευρωζώνη, με σημείο αναφοράς το πλαφόν 3% των δημοσιονομικών ελλειμμάτων, η Μέρκελ και ο Σόιμπλε;
Ενα είναι βέβαιο: ότι αν το... φιλοδώρημα προεκλογικής ευνοϊκής μεταχείρισης που έδωσε στον Ραχόι η Κομισιόν επιχειρηθεί να εξισορροπηθεί με πιέσεις από την πρώτη μέρα ανάληψης της εξουσίας από μια κυβέρνηση συνασπισμού με κορμό τους Podemos, τότε το ντόμινο θα είναι ανεξέλεγκτο στον Νότο της Ευρωζώνης και όχι μόνο. Στην περίπτωση αυτή η κυβέρνηση Ρέντσι δεν θα μείνει αδρανής, καθώς ζει στη σκιά της δαμοκλείου σπάθης, με ορίζοντα την επαναξιολόγησή της ως σύννομης ή ως παραβατικής με το δημοσιονομικό σύμφωνο σε ένα εξάμηνο από σήμερα.
* Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μη συμπίπτουν με τις απόψεις του/της αρθρογράφου ή τα περιεχόμενα του άρθρου.
0 Σχόλια