Παρακολουθώ με ειλικρινή συμπάθεια τον ενθουσιασμό των φίλων στο μουτσουνοτέφτερο, στο άκουσμα της είδησης για τη δημιουργία της «Πλεύσης Ελευθερίας», του νέου κόμματος, την ίδρυση του οποίου εξήγγειλε σήμερα, η Ζωή Κωνσταντοπούλου - Zoe Konstantopoulou.
Θεωρητικά, θα μπορούσα να είμαι ένα από τα πρώτα μέλη-φίλους αυτού του κόμματος (κίνημα ευελπιστούν οι θιασώτες του να γίνει). Όποιος δεν βαριόταν να διαβάζει αυτά που έγραφα, όταν είχα ακόμα όρεξη να γράφω, τότε που υπήρχε ακόμα ελπίδα για αλλαγή της πορείας μας από το πουθενά προς το τίποτα, μπορεί να καταλάβει ότι μιλάω από καρδίας και με ειλικρίνεια, για τη συμπάθειά μου αυτή. (ενδεικτικά https://raskolnick.wordpress.com/2015/08/16/zoe/)
Όμως διαβάζοντας τις λέξεις «Δημοκρατία», «Δικαιοσύνη», «Διαφάνεια», «Δικαιώματα» και τις φράσεις «Διαγραφή Χρέους» και «Διεκδίκηση των γερμανικών οφειλών», βλέπω ότι κάτι λείπει. Κι αυτό που λείπει είναι μια λέξη που δεν αρχίζει από «δέλτα», αλλά που προφανώς απουσιάζει επειδή τρομάζει. Είναι η λέξη «ρήξη»: Η πραγματική ικανότητα ρήξης με τα αρπακτικά που σήμερα συνιστούν και εκφράζουν το ευρωπαϊκό ιερατείο, είναι το μοναδικό διαπραγματευτικό ατού - οι εύηχες ρητορείες δεν αρκούν.
Όπως απέδειξε η πρόσφατη εμπειρία, οι επικυρίαρχοι δεν σέβονται ούτε αρχές ούτε νόμους ούτε τίποτα άλλο παρά μόνο τη φωνή των αφεντάδων τους, που πίσω από τις κουίντες στηρίζουν τις προεκλογικές τους καμπάνιες με οχετούς αναληθειών και μπόλικο βρώμικο χρήμα, προκειμένου να επανεκλέγονται αυτοί οι ουτιδανοί πολιτικοί αγύρτες, ώστε να συνεχίζεται η κοροϊδία και η καταδυνάστευση των ευρωπαϊκών –και όχι μόνο- λαών.
Όχι μόνο απουσιάζει η λέξη «ρήξη», λοιπόν, αλλά όσο κι αν αυτή υπονοείται, δυστυχώς απουσιάζει το υποκείμενο σχέδιο πρότασης που θα μας επιτρέψει να αντέξουμε τον υπερδεκαετή, κατά τις συντηρητικότερες εκτιμήσεις, και αμφίρροπο αγώνα στα ευρωπαϊκά και τα διεθνή δικαστήρια για την αποκατάσταση της βιασμένης δημοκρατίας, της ατιμασμένης δικαιοσύνης, της θολωμένης διαφάνειας και της αποκατάστασης των κατάφωρα παραβιασμένων μας δικαιωμάτων.
Δεν χρειαζόμαστε καινούρια κόμματα. Όραμα χρειαζόμαστε. Να καταραστούμε το παλιό σε όλες του τις εκφάνσεις, χρειαζόμαστε. Να καθίσουμε όλοι μαζί σαν άνθρωποι –κι ας μην είμαστε κιόλας- και μονοιασμένοι να μάθουμε επιτέλους «να κουβεντιάζουμε ήσυχα κι απλά», κατά που λέει κι ο ποιητής, χρειαζόμαστε. Να συνεννοηθούμε για το πώς θα αναστηλώσουμε όλα αυτά που κληρονομήσαμε από τους πατεράδες και τους παππούδες μας και που τόσα χρόνια αφήναμε αδιαμαρτύρητοι να ρημάζουν…
Τέτοια πράγματα χρειαζόμαστε -όχι νέα κόμματα ή κινήματα...
* Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μη συμπίπτουν με τις απόψεις του/της αρθρογράφου ή τα περιεχόμενα του άρθρου.
0 Σχόλια