Γράφει ο Γιώργος Καπόπουλος
|
Η ρωσική πλευρά έσπευσε να σημειώσει ότι τα πλήγματα κατά του Ισλαμικού Κράτους και της Αλ Νούσρα θα συνεχιστούν - μια βαρύνουσα διευκρίνιση, προφανώς με την ανοχή, αν όχι τη συνενοχή, των ΗΠΑ.
Οι δυσαρεστημένοι από τη σύγκλιση ΗΠΑ-Ρωσίας στη Συρία -κυρίως Τουρκία και Σαουδική Αραβία- γνωρίζουν ότι ο χρόνος δουλεύει σε βάρος τους, καθώς κάθε μέρα που περνά προωθούνται οι δυνάμεις του Ασαντ και των συμμάχων του κυρίως υπό την ομπρέλα των ρωσικών βομβαρδισμών. Η παραπάνω υπόθεση εργασίας ισχύει προφανώς με την παραδοχή ότι οι απειλές που εκτοξεύονται από την Αγκυρα και το Ριάντ για εξάντληση υπομονής και για εμπλοκή χερσαίων δυνάμεων στη Συρία είναι ρητορική, χωρίς αντίκρισμα. Ανάμεσα στη δυσαρέσκεια για τη στροφή των ΗΠΑ και σε μονομερείς στρατιωτικές ενέργειες υπάρχει απόσταση...
Αλλωστε η Ουάσιγκτον μπορεί να ελέγχει και να χειραγωγεί την μεν Τουρκία με το Κουρδικό, με την οριοθέτηση της στήριξής της στο PYD στη Βορειοανατολική Συρία, με το ΡΚΚ να παραμένει έστω και τυπικά στη λίστα των τρομοκρατικών οργανώσεων, τη δε Σαουδική Αραβία με επιλογές που θα επιταχύνουν την ενεργειακή απεξάρτηση των ΗΠΑ από το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο της αραβικής χερσονήσου. Με άλλα λόγια, υπάρχουν όλες οι προϋποθέσεις να επιβάλουν η Ουάσιγκτον και η Μόσχα την κατάπαυση του πυρός στην Τουρκία και στη Σαουδαραβία, μια λύση προτιμότερη από την πλήρη στρατιωτική επικράτηση του Ασαντ και των συμμάχων του.
Ποια θα είναι η επόμενη μέρα στη Συρία; Ο ορίζοντας είναι ορατός μόνο σε συνάρτηση με τη μεταβατική περίοδο, η διάρκεια της οποίας δεν μπορεί να προσδιοριστεί. Η ουσία της μεταβατικής περιόδου δεν θα είναι τίποτε άλλο παρά ένα άτυπο προτεκτοράτο ΗΠΑ - Ρωσίας, με βαρύνοντα ρόλο του Ιράν και των συμμάχων του και στην καλύτερη περίπτωση με συμβολικό ρόλο και εμπλοκή της Αγκυρας και του Ριάντ.
Οι επόμενες μέρες είναι το τελευταίο παράθυρο ευκαιρίας για όλους όσοι στην Αγκυρα και στο Ριάντ μπουν στον πειρασμό να περάσουν από τη δυσαρέσκεια στην ανταρσία κατά του χθεσινού συμμάχου των ΗΠΑ. Το παράδειγμα του Σαντάμ και του Μιλόσεβιτς που εναντιώθηκαν μετωπικά σε στροφές της πολιτικής της Ουάσιγκτον θα έπρεπε να είναι αποτρεπτικό.
* Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μη συμπίπτουν με τις απόψεις του/της αρθρογράφου ή τα περιεχόμενα του άρθρου.





0 Σχόλια