Η πολιτική, δηλαδή ο πολίτης, η πόλις, η πολιτεία, ο οπλίτης, οπλισμένος με όλες τις ανθρώπινες ιδιότητες, δεν μπορεί και δεν πρέπει να γίνει ιδιώτης, που σημαίνει, στην αρχαιοελληνική, ηλίθιος. Οι ομόρριζες λέξεις, με όλα τα σημαινόμενα, μας οδηγούν στον πολιτισμό.
Ο πολιτισμός δεν είναι τσόντα, δεν είναι μέρος, δεν είναι ο ποιητής, ο συγγραφέας, ο φιλόσοφος, ο ζωγράφος, ο μουσικός, ο εν γένει καλλιτέχνης, είναι το όλον της ύπαρξής μας. Συναρθρώνει μια κοινωνία, γεφυρώνει τις σχέσεις των ανθρώπων, δημιουργεί για να ξεπερνάει την επιβίωση και επαναστατεί στη δικτατορία της ανάγκης.
Ο λαϊκός πολιτισμός δεν έχει ονόματα, έχει όμως την ταυτότητα αυτών των συνανθρώπων μας που τον δημιούργησαν και τον δημιουργούν με το ευ ζην της παράδοσης ως απόσταγμα. Είναι τρόπος ζωής η τέχνη να ξεπερνάμε τα καθημερινά εμπόδια. Θαυμάζουμε αυτόν που χορεύει πάνω στη φτώχεια του και λυπούμαστε αυτόν που δεν ξέρει τι να κάνει τα πλούτη του. «Οποιος δεν ζητάει πολλά έχει όλα τα καλά και όποιος ζητάει πολλά δεν έχει τίποτα», λέει ο λαός μας, αυτό δεν σημαίνει όμως πως θα πρέπει να αποδεχθεί τη λιτότητα που έχει επιβληθεί και οδηγεί στην εξόντωσή του, θέλει τη δικαιοσύνη, το μέτρο και την ελευθερία. Η κρίση θα έπρεπε να μας κάνει σοφότερους, π.χ. να ανακαλύψουμε τη χρησιμότητα των άχρηστων πραγμάτων, τη σπουδαιότητα να γίνουμε άνθρωποι και να ενεργοποιήσουμε μέσω της συλλογικότητας και της αλληλεγγύης όλες τις ανθρώπινες ιδιότητες που η σκληρή πραγματικότητα καταπνίγει. Ακόμα και η αποανάπτυξη μπορεί να βοηθήσει να βγούμε από τη δικτατορία της ανάγκης και από τον καταναλωτικό πολιτισμό της βαρβαρότητας που καλλιεργεί και εμπορεύεται το καπιταλιστικό σύστημα. Όλο το πολιτικομματικό σύστημα βρίσκεται σε κρίση, οι αντιπρόσωποι και οι εκπρόσωποί του έχουν αποτύχει ως διαχειριστές του.
Η πλειονότητα του λαού μας έχει αποστασιοποιηθεί και δεν ελπίζει πως ο Α ή ο Β θα τον σώσουν, γι’ αυτό και θα υποχρεωθεί να υπερασπιστεί την αξιοπρέπειά του και να βρει τρόπους - και υπάρχουν πολλοί, για να αυτενεργήσει και να συνεργήσει με τους διπλανούς του και να συναντήσει τον εαυτό του μέσα στους άλλους, καθότι οι άλλοι είμαστε εμείς και δεν είναι δυνατόν πλέον να περιμένουμε. Ήρθε η στιγμή να καταλάβουμε πως όποιος περιμένει ανοίγει τον λάκκο του. Δεν γίνεται να γυρίσουμε πίσω καθώς το προσδοκούν οι νεοφιλελεύθεροι κεκράχτες, επειδή η Αριστερά κατάντησε συμπλήρωμα του συστήματος και απλώς φωνασκεί πως πραγματώνει τα Μνημόνια και τις δεσμεύσεις των δανειστών καλύτερα. Θα πάμε πιο μπροστά, θα λειτουργήσουν οι μηχανισμοί της κοινωνίας και η άμεση δημοκρατία θα γίνει κυρίαρχη, δηλαδή ο λαός, που μετά τον κλονισμό που έχει υποστεί θα αφυπνιστεί και θα συνέλθει. Υπάρχει πέρα από την οικονομική κρίση και η αξιακή, που αγγίζει την προσωπική - υπαρξιακή του καθενός. Ο πολιτισμός της πολιτικής θα χρησιμοποιήσει τη γλώσσα της αλήθειας, που είναι από μόνη της επαναστατική, γιατί το ψέμα, τα πολιτικοεπικοινωνιακά τεχνάσματα κυριαρχούν, αλλά ευτυχώς ο κόσμος το έχει πάρει χαμπάρι και δεν θα αργήσει να τους γυρίσει την πλάτη.
* Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μη συμπίπτουν με τις απόψεις του/της αρθρογράφου ή τα περιεχόμενα του άρθρου.
0 Σχόλια