Συγγραφέας
Δύο σημαντικά γεγονότα έχουν συμβεί. Το ένα αφορά την Ενωμένη Ευρώπη που δεν είναι ενωμένη ούτε πολιτικά, ούτε οικονομικά, ούτε γεωγραφικά. Είναι η Ευρώπη των τραπεζιτών και του χρηματοπιστωτικού συστήματος με κυρίαρχη δύναμη τη Γερμανία.
Ο Σόιμπλε επιμένει ακόμα πως μας «χρειάζεται» ένα πεντάχρονο Grexit και αποκλείει το «κούρεμα» του χρέους καθότι δεν το επιτρέπουν οι «θεσμοί» της Ευρωζώνης. Η στάση της Γερμανίας και των δορυφόρων της, των βαλτικών χωρών και των χωρών της πρώην Σοβιετικής Ενωσης, διαιρούν την Ευρώπη και συνηγορούν στη δημιουργία μιας Ευρώπης δύο ταχυτήτων. Ο σκληρός πυρήνας του κέντρου και του Βορρά. Μόνο που χωρίς τον άξονα Γαλλίας Γερμανίας αυτό δεν μπορεί να γίνει. Οι ανακατατάξεις στην Ευρώπη προκλήθηκαν από το «όχι» των Ελλήνων. Ο Νότος μπορεί να βάλει φωτιά στο σαθρό οικοδόμημα της λεγόμενης Ενωμένης Ευρώπης της Γερμανίας.
Τα εκατομμύρια άνεργοι και το μέγιστο πρόβλημα των μεταναστών είναι η πραγματική ανθρώπινη βόμβα, που μπορεί να τη συνταράξει συθέμελα. Οι πολιτικοκομματικές ανακατατάξεις γίνονται και θα γίνουν στις περισσότερες χώρες που κουβαλάνε και αυτές μεγαλύτερο χρέος κι από την Ελλάδα. Η Ιταλία δεν πήρε από συμπόνια το μέρος μας, ούτε η Ισπανία ούτε η Γαλλία. Μετράει και το φιλελληνικό πνεύμα των ανθρώπων το οποίο αναδείχτηκε. Το «όχι» του δημοψηφίσματος θα παίξει καταλυτικό ρόλο από εδώ και πέρα. 'Η θα υπάρξει η Ευρώπη των λαών, δηλαδή της δημοκρατίας, της αλληλεγγύης και της δικαιοσύνης, ή θα διαλυθεί. Το μένος της πλειοψηφίας των Ευρωπαίων πολιτών εναντίον της Γερμανίας έχει να κάνει και με την καταστροφή που προκάλεσε με τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, που τον συνεχίζει με τον οικονομικό, που δεν διεξάγεται μόνο στην Ευρώπη, αλλά πάει και πέραν του Ατλαντικού, καθότι η παγκοσμιοκρατία δεν έχει σύνορα.
Το «όχι» των Ελλήνων πολιτών ξεπερνάει το 61,3%, γιατί και οι περισσότεροι από αυτούς που ψήφισαν «ναι», «όχι» θα ψήφιζαν αν ξεπερνούσαν τον φόβο και την τρομοκρατία που «έσπερναν» τα ηλεκτρονικά μέσα. Το όχι είναι το εθνικοταξικοπατριωτικό και απελευθερωτικό μέτωπο της αντίστασης που έχει ανάγκη η χώρα. Το «όχι», όμως, χρειάζεται να αποκτήσει πολιτική υπόσταση πέρα από την υπαρξιακή. Θα πρέπει να αποκτήσει περιεχόμενο, πέρα από την περηφάνια, την ιστορικότητα και την καταματωμένη μνήμη, που εξακολουθεί να αντιστέκεται στη φθορά του χρόνου και σε κάθε μορφή εξουσίας. Το «όχι» ξεπέρασε όλα τα κόμματα. Και αυτό του ΣΥΡΙΖΑ, που το επικαλέστηκε, το χρησιμοποίησε και το αμαύρωσε. Είναι θλιβερή η εικόνα των κομμάτων της αντιπολιτευτικής συμπολίτευσης, στο όνομα της Ευρώπης και του ευρώ. Είναι και απογοητευτική η στάση του ΣΥΡΙΖΑ που φαίνεται πως δεν μπορεί να έχει συνέχεια παρά μονάχα ως αριστερό συμπλήρωμα του συστήματος. Το «όχι» είναι το νέο πολιτικοκοινωνικό κίνημα που συγκροτείται από τα κάτω, εκεί που βρίσκονται οι πολίτες που ζούνε και βιώνουν την κρίση την οικονομική και συνειδητοποιούν πως ενεργητικά μπορούν να την ξεπεράσουν. Το «όχι» δεν προκάλεσε διχασμό, ίσα ίσα, απελευθέρωσε τον καθένα ξεχωριστά. Οχι, δεν πάει άλλο αυτή η κατάσταση, πρέπει εμείς να την αλλάξουμε. Τελείωσαν όλα τα διλήμματα, δεν θα συγκροτηθεί με παλιά υλικά το «όχι» και με φθαρμένους επαγγελματίες της πολιτικής.
Έθνος
* Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μη συμπίπτουν με τις απόψεις του/της αρθρογράφου ή τα περιεχόμενα του άρθρου.
0 Σχόλια