Ο δρόμος του συμβιβασμού

Και ξαφνικά, κάτι μοιάζει να κινείται. Αν μάλιστα συνυπολογιστεί ότι η σχετική πρωτοβουλία ανήκει στον πρόεδρο της Κομισιόν και τα όποια μέτρα έγινε γνωστό ότι διαλαμβάνονται σ' αυτήν είναι μέσα στο πλαίσιο των όσων φέρεται να είναι διατεθειμένη ν' αποδεχθεί η ελληνική κυβέρνηση, τότε μάλλον δικαιολογείται μια συγκρατημένη αισιοδοξία πως ίσως και να βρισκόμαστε κοντά σε μια υπέρβαση των σημερινών αδιεξόδων.

Αλλωστε, για να φτάσει ο Ζαν Κλοντ Γιούνκερ να προχωρήσει στην κατάθεση συμβιβαστικής πρότασης, είναι μάλλον βέβαιο ότι θα φρόντισε να βολιδοσκοπήσει προηγουμένως και τις δύο πλευρές και να έχει εξασφαλισμένη, αν όχι την απόλυτη συναίνεσή τους, τουλάχιστον τη σύμφωνη γνώμη τους για το μεγαλύτερο μέρος του περιεχομένου της.
Κατά συνέπεια, τη στιγμή που η διαπραγματευτική διαδικασία βρίσκεται στο κρισιμότερο σημείο της και με τα χρονικά περιθώρια να έχουν ουσιαστικά εξαντληθεί, η συγκεκριμένη παρέμβαση αποτελεί την ευκαιρία που λογικά πρέπει ν' αναζητούν και οι δύο πλευρές προκειμένου να φτάσουν στην κοινά αποδεκτή σύγκλιση και στον λεγόμενο «έντιμο συμβιβασμό».
Και κυρίως η δική μας που, αν μη τι άλλο, οφείλει να συνεκτιμά πλέον τη ζημιά που προκαλείται καθημερινά στην εξουθενωμένη ελληνική οικονομία από την παράταση της διαπραγματευτικής εκκρεμότητας, την επιστροφή στην ύφεση και τη χρηματοδοτική ασφυξία στην οποία είναι εγκλωβισμένες ακόμη και υγιείς επιχειρήσεις.
Το έχουμε επανειλημμένα επισημάνει από τη στιγμή που η διαπραγματευτική σκυτάλη πέρασε στα χέρια της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ πως η επίτευξη κοινά αποδεκτής συμφωνίας προϋποθέτει εκατέρωθεν υποχωρήσεις. Η πρόταση Γιούνκερ, στον βαθμό που το περιεχόμενό της έγινε γνωστό, διαθέτει αυτή την ιδιαιτερότητα. Αν η δοσολογία είναι επαρκής ή όχι, θα το ξέρουμε μέσα στα επόμενα εικοσιτετράωρα.

Έθνος

* Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μη συμπίπτουν με τις απόψεις του/της αρθρογράφου ή τα περιεχόμενα του άρθρου.