Γιατί οι αναρχικοί και αντιεξουσιαστές καίνε την Αθήνα

Υπήρχαν πάντοτε, στην νεώτερη ελληνική ιστορία, διαδηλώσεις και βίαιες συγκρούσεις στους δρόμους.

Γράφει ο Μελέτης Μελετόπουλος

Αλλά είχαν ως περιεχόμενο την πολιτική αντιπαράθεση μεταξύ αντιμαχόμενων μερίδων, όπως π.χ. τα Νοεμβριανά του 1916, όταν Βενιζελικοί και Αντιβενιζελικοί συγκρούσθηκαν με πάθος στους δρόμους της Αθήνας, με βασικό διακύβευμα την συμμετοχή της Ελλάδας στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Ή τα Δεκεμβριανά του 1944, όταν οι κομμουνιστές επιχείρησαν να καταλάβουν επαναστατικά την εξουσία.

Η ελληνική νεολαία, ειδικότερα, κατέβαινε στους δρόμους για να υπερασπισθεί μία σπουδαία υπόθεση, όπως π.χ. τα παλλαϊκά συλλαλητήρια για την Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα την δεκαετία του ’50, οι κινητοποιήσεις για το 1-1-4 και το 10% του προϋπολογισμού στην παιδεία στις αρχές της δεκαετίας του ’60, ή οι μεγάλες διαδηλώσεις εναντίον της Αποστασίας το 1965-6. Και, τέλος, το 1973, το Πολυτεχνείο, ως πράξη αντίστασης εναντίον ενός ανελεύθερου καθεστώτος.
Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις, η νεολαία πρωταγωνιστούσε. Οι νέοι αυτών των εποχών εμφορούντο από ιδανικά, είχαν όραμα, πολιτικούς στόχους, ιδεολογικές θέσεις, ιστορικές αναφορές, φιλοσοφικό υπόβαθρο, επιχειρήματα, υψηλό πνευματικό επίπεδο. Αγωνίζονταν για έναν καλύτερο κόσμο.
Τα Δεκεμβριανά του 2008 ξεκίνησαν ως μία δίκαιη διαμαρτυρία της μαθητιώσας νεολαίας για τον τραγικό θάνατο ενός δεκαπεντάχρονου μαθητή και κατέληξαν σε ένα πρωτοφανές κύμα γενικευμένης βίας, όπου μόνον οι μαθητές και οι νεολαίοι δεν ήταν οι πρωταγωνιστές.
Από εκείνο το σημείο μέχρι σήμερα, εξαπολύθηκε στην ελληνική κοινωνία ένα συνεχές κύμα βίας, καταστροφών, εμπρησμών, καταλήψεων, επιθέσεων εναντίον αστυνομικών τμημάτων, προερχόμενο από ένα άνυσμα που αρχίζει από νεοτρομοκρατικές οργανώσεις και φθάνει μέχρι μαθητές σχολείων. Στο οποίο προσετέθησαν προχθές και καθηγητές δημοσίων λυκείων, που κάλεσαν τους μαθητές να επαναστατήσουν εναντίον του κράτους.
Ουδέποτε υπήρξα φίλος της επαναστατικής βίας, ούτε τρέφω την παραμικρή συμπάθεια προς τους οπαδούς της βίας αντιεξουσιαστές, αναρχικούς κλπ. Άλλωστε οι πραγματικοί αναρχικοί (όπως ήταν π.χ. ο Ρένος Αποστολίδης) προωθούν τις απόψεις τους στο πεδίο των ιδεών και όχι σπάζοντας και καίγοντας ό,τι βρίσκουν μπροστά τους. Την βία την αποκλείω από τον ορίζοντα μίας δημοκρατικής κοινωνίας, όπου τα θέματα λύονται διά της ψήφου των πολιτών και του δημοσίου διαλόγου.
Θέλω, όμως, εδώ να εκφράσω την άποψη, ότι το πρωτοφανές κύμα βίας που μαστίζει την χώρα μας τα τελευταία χρόνια, συνδέεται χωρίς αμφιβολία με τον ηθικό εκπεσμό της πολιτικής, την απουσία ηθικών και πνευματικών προτύπων, την σιωπή ή την συνενοχή των διανοουμένων, την καταρράκωση του κύρους του κράτους, την απαξίωση των καθεστωτικών μέσων ενημέρωσης, την κατάρρευση του εκπαιδευτικού συστήματος, την διάλυση των πανεπιστημίων με ευθύνη πρωτίστως των πανεπιστημιακών που αντί για δάσκαλοι επιλέγουν να γίνουν υπουργοί της φαυλοκρατίας, ακόμα και την έκπτωση της εθνικής αξιοπρέπειας της χώρας στο επίπεδο των διεθνών σχέσεων.
Όλα αυτά έχουν οδηγήσει στην εξάτμιση όποιου σεβασμού μπορούσε να έχει η νεολαία για το κράτος και τους εκπροσώπους του. Η νεολαία μίας ηθικά και οικονομικά χρεοκοπημένης χώρας, χωρίς πρότυπα, χωρίς πυξίδα, χωρίς προοπτική εργασίας, χωρίς μέλλον, η νεολαία της ανεργίας του 60%, η νεολαία του δημογραφικού εκμηδενισμού, προσχωρεί πλέον μαζικά σε μηχανισμούς καταστροφής και τυφλής επαναστατικής βίας.
Αυτή είναι η καθαρή εικόνα, και αυτό είναι το βαθύτερο πρόβλημα που θα πρέπει να αντιμετωπίσουν αυτοί που θα αναλάβουν την ιστορική αποστολή της εκ του μηδενός ανασυγκρότησης του ελληνικού κράτους.

kontranews.gr

* Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μη συμπίπτουν με τις απόψεις του/της αρθρογράφου ή τα περιεχόμενα του άρθρου.