Συγγραφέας
Σκλάβος είναι αυτός που περιμένει να τον απελευθερώσουν. Εχουμε έρθει στα δύσκολα: με ποιους θα πάμε και τι θα αποφασίσουμε. Οταν ρωτούν και αναρωτιούνται γιατί ο κόσμος, οι άλλοι, οι άνεργοι, τα παιδιά μας δεν επαναστατούν, δεν αντιδρούν, δεν κατεβαίνουν στις διαδηλώσεις, το ερώτημα μένει αναπάντητο.
Υπάρχουν πολλές δικαιολογίες που γίνονται προφάσεις εν αμαρτίαις. Οι γενικεύσεις, οι απλουστεύσεις, οι εξομοιώσεις του στυλ «όλοι το ίδιο είναι και αν δεν είναι θα γίνουν», αυτό το πολιτικό, κοινωνικό και ψυχολογικό κλίμα βολεύει τους συγκυβερνώντες, που προσπαθούν εναγωνίως να κλείσουν τρύπες και να φανούν ότι αντιστέκονται στους τροϊκανούς, οι οποίοι αφ' υψηλού επιτάσσουν να ληφθούν πρόσθετα μέτρα, ειδάλλως εκβιάζουν πως δεν θα επισκεφθούν την Αθήνα.
Φτάσαμε στο σημείο να παρακαλάμε τους δανειστές μας να μας «προστατεύσουν», αλήθεια, από ποιους; Για το μόνο που νοιάζονται είναι να πάρουν πίσω και με τόκους τα λεφτά τους.
Δεν τους νοιάζει ποιος θα κυβερνάει, έτσι άφησαν να διαρρεύσει. Δεν έχουν πρόβλημα τι χρώμα θα έχει ο γάτος, αρκεί να πιάνει ποντίκια. Μας έχουν βάλει στη φάκα και οι συριζαίοι επικαλούνται το πρόγραμμα που εξαγγέλθηκε στη Διεθνή Εκθεση Θεσσαλονίκης, μόνο που δεν έχει γίνει αντιληπτό, διαφορετικά δεν θα κυκλοφορούσαν τόσο πολλές αντιφάσεις. Ο ΣΥΡΙΖΑ θα έπρεπε να είχε προετοιμάσει τους πολίτες για τα χειρότερα. Τι θα κάνει αν κοπούν οι πηγές χρηματοδότησης. Αν θα μπορέσει να βάλει σε κίνηση την εσωτερική αγορά και προπαντός αν θα πρέπει να προετοιμάσει τον λαό ψυχολογικά.
Οι τρεις εξουσίες δεν είναι ανεξάρτητες, διαπλέκονται μονίμως. Η δικαστική, δε, δεν έχει τυφλά τα μάτια της, αυτό αποκαλύφθηκε με την περίπτωση του Νίκου Ρωμανού, στον οποίο αρνήθηκε ο υπουργός να χορηγήσει εκπαιδευτική άδεια. Η απεργία πείνας είναι το ύστατο μέσο για την υπεράσπιση του δικαιώματος στη μάθηση και τη ζωή. Οι συγκυβερνώντες δείχνουν να αδιαφορούν για τις επιπτώσεις στη νεολαία, που προσπαθεί να βρει τον κινηματικό βηματισμό της, ή φοβούνται όχι γιατί κινδυνεύουν από την παραβατικότητα ή τη συμπεριφορά κάποιων κρατουμένων, αλλά την οργή του κόσμου που στέκεται αλληλέγγυος στον νεαρό απεργό πείνας. Δεν γίνεται να μην εκφραστεί. Οι προκλήσεις είναι πολλές. Η αυθαιρεσία και η ανάλγητη πολιτική τους έχουν φέρει σε απόγνωση τον κόσμο, όπου κι αν πιστεύει πως ανήκει πολιτικοκομματικά. Η ισοπέδωση και η οριζόντια περικοπή όχι μόνο των κεκτημένων αλλά και του άδηλου μέλλοντος δεν γίνεται να μη βρουν αντιστάσεις.
Οι συγκυβερνώντες προκαλούν γνωρίζοντας πως έρχεται η επέτειος της δολοφονίας του νεαρού Γρηγορόπουλου. Πιστεύουν πως θα ανακυκλώσουν και θα ενσωματώσουν τη βία που θα δημιουργήσουν. Ερχεται όμως κάποτε η στιγμή που το «δεν πάει άλλο» γίνεται πραγματικότητα και τότε δεν θα μπορέσουν να κρυφτούν πίσω από τους 180 «προεδρικούς» βουλευτές για να αποφύγουν τις εκλογές. Ο ΣΥΡΙΖΑ, δε, πρέπει να καταλάβει πως το αποτέλεσμα των εκλογών δεν θα βγει από τις κάλπες χωρίς τους ενεργούς πολίτες να συμμετέχουν και να αυτοδιαχειρίζονται τη ζωή τους. Οι συγκυβερνώντες έχουν το κράτος στα χέρια τους, θα προσπαθήσουν διά της επιβολής και του φόβου να κρατηθούν στη διαχειριστική πολιτική τους. Οι «κόκκινες» γραμμές όμως και τα όρια πλέον έχουν παραβιαστεί απάνθρωπα.
Έθνος
* Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μη συμπίπτουν με τις απόψεις του/της αρθρογράφου ή τα περιεχόμενα του άρθρου.
0 Σχόλια