Συγγραφέας
Ο Νοέμβρης μήνας σηματοδοτεί τον δρόμο των νέων, για να συνεχίσουν από εκεί που δεν μπόρεσαν να φτάσουν οι γονείς τους. Δυστυχώς έχουν περάσει σαράντα χρόνια βάσανα και καημοί, μα, ευτυχώς, η ζωή είναι λεχώνα και το νέο παιδί θα γεννηθεί. Η εγκυμοσύνη κρατάει πολύ είναι αλήθεια, αλλά για τον ιστορικό χρόνο είναι λίγο το διάστημα και γίνεται μία στιγμή.
Η οικονομική κρίση και οι κοινωνικές συνθήκες θερμαίνουν το έδαφος, η θερμοκρασία ανεβαίνει, δεν γίνεται να μη συντελεστεί η έκρηξη.
Εχουν ωριμάσει οι συνθήκες κι αυτό φαίνεται από το φόβο και τον πανικό των κάθε λογής εξουσιαστών καπιταλιστών, που βλέπουν το καπιταλιστικό νεοφιλελεύθερο σύστημά τους να κινδυνεύει, να αδυνατεί να αντεπεξέλθει στα νέα δεδομένα που δημιουργούνται, από την απληστία, από τη λογική των υπερκερδών και από την υπεραξία που πνίγει όχι μόνο αυτούς που την παράγουν, αλλά και τους κεφαλαιούχους που δεν ξέρουν τι να την κάνουν, από τη στιγμή που «πνίγονται» μέσα στη χλιδή και γύρω τους η ξηρασία και η δυστυχία μεγαλώνουν. Ο Νοέμβρης μήνας είναι εξεγερσιακός, ως πνεύμα αντίστασης των νέων, έχουν το Πολυτεχνείο κληρονομιά τους και γνωρίζουν πως δεν έχει ιδιοκτήτες, γιατί ανήκει σε όλους εκείνους που στέκονται όρθιοι και συνεχίζουν τον αγώνα για το δικαίωμα στη ζωή, στο ψωμί, στην παιδεία, στη δημοκρατία και την ελευθερία, γι' αυτό φωνάζουν το Πολυτεχνείο δεν τελείωσε το '73. Ολα απαξιώνονται, γίνεται συστηματική προσπάθεια να μην πιστεύει κανένας σε τίποτα, να κοιτάζει ο καθένας τον εαυτό του, τον χαμένο από χέρι. Η επικοινωνιακή πολιτική των συγκυβερνώντων βασίζεται πάνω στον φόβο που σπέρνουν μέσα στην κοινωνία με τα τεχνάσματα και τις απειλές πως άμα δεν εφαρμοστούν τα μέτρα και οι συνταγές, η χώρα, όλοι εμείς που θαλασσοδερνόμαστε, θα χαθούμε, θα βυθιστεί το καράβι Ελλάς, όχι γιατί ο καπετάνιος και ο ανθυποκαπετάνιος φταίνε που στραβά αρμενίζουν, αλλά γιατί ο γιαλός -ο λαός- είναι στραβός.
Η εξέγερση του Πολυτεχνείου τον Νοέμβρη του '73 άφησε στους νέους παρακαταθήκες. Δεν μπόρεσαν να τις σπιλώσουν, να τις διαβάλουν, να τις διαστρεβλώσουν, αν και το προσπάθησαν πολλές φορές οι κρατούντες, αναφερόμενοι απαξιωτικά σε μια γενιά που εξαργύρωσε τη νιότη της, γιατί βολεύτηκε, δείχνοντας πεντέξι - δέκα που τους εγκολπώθηκε. Δεν ήταν γενιά η μικρή μειοψηφία των νέων που εξεγέρθηκε, ήταν η σπίθα, που άναψε φωτιά, που τρόμαξε τους τρομοκράτες αψηφώντας τον θάνατο, όχι μονάχα για να πέσει η χούντα, αλλά για όλο το καπιταλιστικό σύστημα που γεννάει κάθε μορφής χούντες και δικτάτορες. Τότε φορούσαν το χακί και τώρα το γκρι δημοκρατικό κουστουμάκι, που το ράβουν στα μέτρα τους οι τροϊκανοί δανειστές - σωτήρες μας και μας επέβαλαν νέου τύπου κατοχή. Οι νέοι, μαθητές, φοιτητές αφυπνίζονται. Το Πολυτεχνείο τούς δείχνει τον δρόμο, είναι ορόσημο, είναι σύμβολο, είναι αληθινό ιστορικό γεγονός, είναι σταθμός ανεφοδιασμού, είναι κι ακόμα κάτι πιο σημαντικό, είναι η απόδειξη πως αν πιστέψουμε το όνειρο, πως μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο, ακόμα και η ουτοπία θα βρει τον τόπο της και θα γίνει πραγματικότητα. Τρεις μέρες φωτεινές, με άμεση δημοκρατία, με αυτοοργάνωση και ελευθερία, που βγήκε έξω από τα κάγκελα, που έδειξε πως οι ενεργοί πολίτες, σε όλους τους χώρους που υπάρχουν, παράγουν και δρουν, μπορούν να την εφαρμόσουν. Τα σαράντα χρόνια είναι πολλά, δεν θα γίνουν ογδόντα, εκατό, διακόσια, για να απελευθερωθούμε από τα δεσμά των δανειστών. Δεν πάει άλλο. Η ρήξη, όπως και ο αγώνας, για τη ριζική ανατροπή είναι αναπότρεπτη.
Έθνος
* Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μη συμπίπτουν με τις απόψεις του/της αρθρογράφου ή τα περιεχόμενα του άρθρου.
0 Σχόλια