Ειδικός σε Θέματα Άμυνας και Ασφάλειας Πληροφοριών
Οι Ηνωμένες Πολιτείες ξεκίνησαν ένα νέο πόλεμο στη Μέση Ανατολή. Το γεγονός ότι η Ουάσιγκτον ονομάζει τις ενέργειές αυτές ως « πόλεμο κατά της τρομοκρατίας», είναι κάτι που δεν πρέπει να μας παραπλανά καθόλου.
Σε αυτόν τον αιώνα , οι Ηνωμένες Πολιτείες σε όλες τις πολεμικές εκστρατείες τους, έχουν χρησιμοποιήσει ευρέως την αντιτρομοκρατική ρητορεία.
Η Ρωσία δεν μπορεί, και δεν πρέπει να είναι ένας απλός παρατηρητής, στον πόλεμο της Αγγλοσαξωνικής Αυτοκρατορίας εναντίον του χαλιφάτου, διότι υπάρχουν και ρωσικά συμφέροντα και στόχοι στην Μ.Ανατολή, τονίζει η ρωσική γεωστρατηγική ανάλυση.
Ένα χρόνο μετά την αποτυχία της εκστρατείας του, εναντίον της
Δαμασκού, ο Μπαράκ Ομπάμα, εξακολουθεί να βομβαρδίζει την Συρία, μόνο
που αυτή την φορά με το πρόσχημα της καταπολέμησης της τρομοκρατικής
απειλής, από το «ισλαμικό κράτος» (χαλιφάτο), που διακήρυξε την ύπαρξη
του αυτό το καλοκαίρι σε περιοχές του Ιράκ και της Συρίας.
«Ο στόχος μας είναι σαφής: να καταστρέψουμε εντελώς το« ισλαμικό κράτος» μέσα από μια ολοκληρωμένη και βιώσιμη στρατηγική για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας», δήλωσε ο Αμερικανός πρόεδρος, ο οποίος υποσχέθηκε στους συμπατριώτες ότι αυτή τη φορά οι Ηνωμένες Πολιτείες θα ηγηθούν μιας «ευρείας διεθνής συμμαχίας.
Το Πεντάγωνο ανακοίνωσε ότι ο πόλεμος θα διαρκέσει τουλάχιστον τρία έτη, ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν προσπάθησαν καν να πάρουν την έγκριση από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, γνωρίζοντας ότι η Ρωσία και η Κίνα συναινούν , και απλώς ενημέρωσαν τα Ηνωμένα Έθνη, ότι ενεργούν με βάση το άρθρο 51 του Χάρτη των δικαιωμάτων , δηλαδή του δικαιώματος στην αυτοάμυνα.
Ναι, στον αγγλοσαξονικό κόσμο αποδεικνύεται ότι το χαλιφάτο είχε επιτεθεί στις Ηνωμένες Πολιτείες, και όχι το αντίστροφο. Οι εξηγήσεις των Αμερικανών δεν μειώνουν το γεγονός ότι το χαλιφάτο έχει και αυτό δικό του δικαίωμα στην αυτοάμυνα ή η συλλογική αυτοάμυνα στο πρόσωπό των ΗΠΑ, που δεν έχουν ως μόνη επιλογή την επίθεση, αλλά αυτή είναι η «πραγματική απειλή της ένοπλης επίθεσης» (δηλαδή οι ΗΠΑ το προκάλεσαν και τώρα επιτίθενται ). Στην περίπτωση αυτή, η απειλή προέρχεται από μια χώρα που δεν μπορεί να εμποδίσει τη χρήση του εδάφους του για τέτοιου είδους επιθέσεις , και αυτό είναι το Ιράκ.
Η κυβέρνηση του Ιράκ, σύμφωνα με τους αμερικανούς, έχει επανειλημμένα κάνει έκκληση στις Ηνωμένες Πολιτείες να ηγηθούν μιας διεθνούς προσπάθειας για να νικήσουν το «ισλαμικό κράτος», τόσο στην επικράτειά του όσο και στην Συρία. Και καθώς το χαλιφάτο αποτελεί « απειλή όχι μόνο για το Ιράκ αλλά και για πολλές άλλες χώρες, συμπεριλαμβανομένων και των Ηνωμένων Πολιτειών και των εταίρων της στην περιοχή και πέραν αυτής,» η Ουάσιγκτον δεν είχε καμία επιλογή από το να ασκήσει το δικαίωμα της αυτοάμυνας.
Αυτό είναι η «αμερικανική πραγματικότητα» που λίγο έχει να κάνει με το τι πραγματικά συμβαίνει στην περιοχή . Το Ιράκ αποτελεί τρανό παράδειγμα του χάους που άφησαν πίσω τους οι αμερικανοί. Το 2003 η χώρα καταστράφηκε ως αποτέλεσμα της αμερικανικής επιθετικότητας, το καθεστώς ανατράπηκε, η χώρα καταλήφθηκε, και οι αρχές τοποθέτησαν μια κυβέρνηση μαριονέτα, αλλά και οι κυριότεροι «μοχλοί της εξουσίας» λαμβάνονται από ξένα κέντρα αποφάσεων μακριά από τους σουνίτες και τους σιίτες , και στην πραγματικότητα υπάρχει σαφής διαχωρισμός από το ιρακινό Κουρδιστάν. Από την άποψη των απλών Ιρακινών πολιτών, η μετα-Σαντάμ εποχή στο Ιράκ δεν είχε πλέον τίποτα να κάνει με ένα ανεξάρτητο κράτος, και έτσι είναι.
Η αποσύνθεση της χώρας, ο αγώνας κατά των κατακτητών και των συνεργατών τους, οι θρησκευτικές διαμάχες, όλα αυτά οδήγησαν στην ακύρωση της νομιμότητας του ιρακινού κράτους, που δημιουργήθηκε πριν από εκατό χρόνια από τους Βρετανούς.
Η ανάπτυξη του ριζοσπαστικού Ισλάμ μεταξύ των τοπικών σουνιτών πολέμαρχων ήταν βέβαιο ότι θα οδηγούσε σε μια προσπάθεια να διαχωριστεί το χαλιφάτο και τυπικά από το υπάρχον «ενιαίο Ιράκ». Ο εμφύλιος πόλεμος στη γειτονική Συρία, από την άλλη πλευρά έδωσε την απαιτούμενη ώθηση, όπου μαζί με τις εξωτερικές δυνάμεις, κυρίως την Δύση, έπαιξαν σημαντικό ρόλο, στην επιτάχυνση αυτής της διαδικασίας, τοποθετώντας την άμεσα στο υπερεθνικό επίπεδο, και έτσι δημιουργήθηκε ένα χαλιφάτο, που αποτελεί «στέγη» των μουσουλμάνων όλου του κόσμου.
Το Ιράκ και η Συρία, έγιναν η βάση των πράξεων των Ηνωμένων Πολιτειών, και μόλις προκύψει (ή μάλλον αναβιώσει επίσημα το χαλιφάτο που προήλθε από τον Προφήτη Μωάμεθ τον 7ο αιώνα και άκμασε μέχρι τον 15ο αιώνα, και έπαψε να υπάρχει με την πτώση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας πριν από έναν αιώνα) το χαλιφάτο, τότε θα είναι αδύνατο να το «απενεργοποιήσουν» ή το«ακυρώσουν» οι Ηνωμένες Πολιτείες. Το μόνο που μπορούν να κάνουν ( οι ΗΠΑ) είναι να προσπαθήσουν απλά να επιβραδύνουν την ταχύτητα της εξάπλωσης του στην ευρύτερη Μέση Ανατολή.!!
Μήπως και αυτό όμως θα είναι πολύ δύσκολο, διότι τόσο επειδή η θρησκευτική βάση της ιδέας του χαλιφάτου το καθιστά ιδιαίτερα ελκυστικό για έναν αυξανόμενο αριθμό των μουσουλμάνων, που είναι απογοητευμένοι τόσο με την δική τους άρχουσα δυτικότροπη και παγκοσμιοποιημένη ελίτ, όσο και επειδή κατά τις πρώτες δεκαετίες ύπαρξης του Ισραήλ, οι Ηνωμένες Πολιτείες υποστήριξαν αναφανδόν το Ισραήλ στις συγκρούσεις του με τους Άραβες. Οί ίδιοι έπραξαν τα πάντα για να καταστρέψουν τα ισχυρά κοσμικά καθεστώτα στην περιοχή, κάνοντας αντιληπτό ως μοναδικό τον « Αραβικό δρόμο».
Τον εαυτό τους οι ισλαμιστές αντάρτες, με την σημερινή αμερικανοκίνητη στρατιωτική δράση των ΗΠΑ , τον θεωρούν σαν τους «μαχητές του Ισλάμ» κατά την διαρκείας των δυτικών σταυροφοριών, καθώς κάτι τέτοιο δυστυχώς γίνεται αντιληπτό από τον συνεχώς αυξανόμενο αριθμό μουσουλμάνων που προσέρχονται να καταταγούν στο ο χαλιφάτο από όλον τον κόσμο.
Η συμμετοχή στον πόλεμο με την πλευρά των κυβερνήσεων της Αμερικής, διαφόρων αραβικών χωρών , δεν αλλάζει τίποτα, οι ηγέτες της Σαουδικής Αραβίας, ακριβώς όπως και οι ισλαμιστές ηγέτες σε Συρία και Ιράκ, θεωρούνται ως διεφθαρμένοι και άνθρωποι που ουσιαστικά αποχώρησαν από το ιερό Ισλάμ. Δεδομένο ότι το ισλαμικό χαλιφάτο είχε ήδη αναγνωρίσει τις ριζοσπαστικές υπόγειες ένοπλες ομάδες σε Νιγηρία και Υεμένη, ο πόλεμος υλοποιείται σε όλη την περιφέρεια της Μ.Ανατολής.
Τρομοκρατικές ενέργειες στις ΗΠΑ και στην Ευρώπη θα υπάρξουν μόνο στην περίπτωση που το χαλιφάτο θα είναι σε θέση να τις μεταφέρει, σκηνοθετώντας σκόπιμα «επιθέσεις» που έχουν σχεδιαστεί για να εκφοβίσουν τον πληθυσμό και να τον αναγκάσουν να απαιτήσει από τις δυτικές κυβερνήσεις, τον τερματισμό της συμμετοχής στον πόλεμο στη Μέση Ανατολή.
Σε κάθε περίπτωση, ο σκοπός του χαλιφάτου είναι να απελευθερωθεί η επικράτειά του από την Δύση, τόσο από τα αμερικανικά στρατεύματα, όσο και από τους συμμάχους και υποτελείς των ΗΠΑ στον αραβικό (και ευρύτερο – μουσουλμανικό) κόσμο, αφαιρώντας όλη την κοσμική δομή που μετέφερε η Δύση στον ισλαμικό κόσμο ειδικά τα τελευταία χρόνια .
Το γεγονός ότι ο ισλαμικός απελευθερωτικός αγώνας συμπεριλαμβάνει πλήθος τρομοκρατικών μεθόδων (αν και αυτό είναι σημαντικό, μέχρι στιγμής μόνο στο έδαφός του), δεν μεταβάλλει την αντίληψη που προέρχεται από τους ίδιους τους συμμετέχοντες, ότι είναι δίκαιος και σωστός. Μπορεί να υπάρχει τεράστια διαφορά στην στρατιωτική ισχύ( χαλιφάτου-Δύσης) , αλλά πολλά πράγματα μπορούν υλοποιηθούν με ασύμμετρες επιθέσεις , διότι έτσι ενεργούν πάντοτε όλοι οι υπόδουλοι λαοί σύμφωνα με την ιστορία.
Φυσικά, ο πόλεμος στη Συρία και το Ιράκ έχει πολλές αποχρώσεις που είναι αλληλένδετες με τα βραχυπρόθεσμα συμφέροντα των διαφόρων περιφερειακών δυνάμεων και των στρατηγικών υπολογισμών των παγκόσμιων παραγόντων, αλλά για την γεωπολιτική ανάλυση, είναι σημαντικό να απομονώσουμε την κύρια τάση, αλλιώς «δεν θα μπορέσουμε να δούμε το δάσος».
Αυτό που συμβαίνει αυτή την στιγμή στην Μέση Ανατολή είναι ένας «πόλεμος πολιτισμών», οι αγγλοσάξωνες από την μία πλευρά, οι οποίοι υποστηρίζουν την παγκοσμιοποίηση και οι μουσουλμάνοι από την άλλη που επιθυμούν την «απελευθέρωση» της επικράτειάς τους από τους δυτικούς. Ο πόλεμος διεξάγεται προς το παρόν σε μουσουλμανική γη, δηλαδή, και στην συγκεκριμένη περίπτωση η Δύση «επιτίθεται» στην Ανατολή, η οποία υπερασπίζεται το εαυτό της με αντεπιθέσεις. Ο μεγάλος πόλεμος Ανατολής και Δύσης, είναι σαν την σύγκρουση της Παλαιάς Διαθήκης και του αμερικανικού μεσσιανισμού, με την ταχεία αναζωπύρωση του ισλαμικού χαλιφάτου, μια μάχη που εμπλέκει την αυτοκρατορία της παγκοσμιοποίησης εναντίον των αναδυόμενων αράβων . Ποια θα είναι η θέση της Ρωσίας;
Προκειμένου να προσδιοριστεί η θέση της Ρωσίας σε αυτή τη μάχη, θα πρέπει να καθοριστούν με σαφήνεια τα κύρια γεωπολιτικά συμφέροντα της .
Πρώτον. Η Ρωσία ενδιαφέρεται για την εξάλειψη της αμερικανικής παγκόσμιας ηγεμονίας, τόσο της στρατιωτικής όσο και της οικονομικής, άρα είναι επωφελές για την Ρωσία να νικηθούν οι Ηνωμένες Πολιτείες στη Μέση Ανατολή. Μία νίκη στην περιοχή αυτή, θα στερούσε από ευκαιρίες την αμερικανική αυτοκρατορία που πληροί ακόμα τις προϋποθέσεις ακόμα για παγκόσμια κυριαρχία, αποδυναμώνοντας την θέση τους, πριν από «την τελική και αποφασιστική μάχη» που πρόκειται να δώσει με την Κίνα στην περιοχή του Ειρηνικού.
Δεύτερο. Η Ρωσία ενδιαφέρεται για την οικοδόμηση ενός πολυπολικού κόσμου με βάση την ισορροπία των δυνάμεων και των συμφερόντων των μεγάλων πολιτισμών του κόσμου, στον οποίο ο καθένας θα έχει την ευκαιρία να μεγιστοποιήσει την ανάπτυξη και τη διατήρηση των δικών του παραδόσεων και πολιτισμών, σε συνεργασία με άλλους, αντί να προσπαθούν να τον υποτάξουν ή να του επιβάλουν το δικό τους μοντέλο ως υποχρεωτικό. Ο Ισλαμικός πολιτισμός (συμπεριλαμβανομένου του αραβικού συστατικού του) είναι αναμφίβολα ένα από τα πέντε πιο ισχυρό πρωτότυπα πολιτισμών στον κόσμο μαζί με τον κινεζικό, ινδικό, ελληνικό και ρωσικό.
Η απελευθέρωση των Αράβων από τον «αγγλοσαξωνικό πολιτισμό» είναι θέμα χρόνου, και με βάση τα ιστορικά δεδομένα, αυτό θα γίνει πολύ σύντομα . Σχετικά όμως με το πώς θα υλοποιηθεί αυτή η διαδικασία εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τις μελλοντικές σχέσεις, με τον υπόλοιπους μουσουλμάνους γείτονες τους. Το Χαλιφάτο, αποτελεί ένα θρησκευτικό μόρφωμα το οποίο αποτελεί το μοντέλο του ενιαίου μελλοντικού ισλαμικού κράτους. Επίσης το νέο αυτό χαλιφάτο, αποτελεί είναι προσχέδιο για αυτό που θα επακολουθήσει, και θα προέρχεται από συνεχείς συγχωνεύσεις προς ανατολάς, ενώ την ίδια στιγμή διεξάγεται εμφύλιος πόλεμος για την απελευθέρωση από την δύση .
Το μελλοντικό Χαλιφάτο, φυσικά, θα πρέπει κυβερνάται από μία ομοσπονδιακή αρχή, γιατί αλλιώς θα είναι αδύνατο να φέρει σε επαφή Άραβες, Πέρσες καθώς και τους λαούς της Νοτιοανατολικής Ασίας, σιίτες και σουνίτες. Στον ενωμένο ισλαμικό κόσμο, τίποτα δεν θα είναι αδύνατο, απλά να θυμόμαστε ότι μέχρι τις αρχές του 19ου αιώνα, οι περισσότεροι από τους Άραβες ζούσαν σε ένα ενιαίο κράτος υπό την κυριαρχία του χαλίφη.
Υπενθυμίζεται ότι οι Άγγλοι στρατιωτικοί το 1920, χάραξαν τα σύνορα της Συρίας, του Ιράκ της Σ.Αραβίας, αλλά και άλλων χωρών χαράσσοντας ευθείες γραμμές στο έδαφος, «χωρίζοντας», άτομα της ίδιας φυλής και ολόκληρες οικογένειες που πριν ζούσαν όλοι μαζί σαν νομάδες.
Έτσι, για την Ρωσία στρατηγικά, η αναβίωση τουλάχιστον του αραβικού Χαλιφάτου, δεν είναι κερδοφόρα. Αλλά πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι η εκστρατεία της δύσης εναντίον των μουσουλμάνων, απλώς χρησιμοποιείται ως πρόσχημα για την επίθεση στην Ορθόδοξη Ρωσία, όπως για παράδειγμα συνέβη η πτώση και η λεηλασία της Κωνσταντινούπολης, στις αρχές το 1204 τον 13ο αιώνα από τους σταυροφόρους, που είχαν ξεκινήσει τάχα για τους αγίους τόπους .
Τρίτο. Η Ρωσία ενδιαφέρεται για την ασφάλεια και την σταθερότητα στα νότια σύνορα της, δεδομένου ότι η επανένταξη στην σφαίρα επιρροής των χωρών της πρώην Σοβιετικής Ένωσης αποτελεί ύψιστης σημασίας γεωπολιτικό καθήκον. Ειδικά οι χώρες νότια των συνόρων στον Καύκασο και την Κεντρική Ασία, δηλαδή σε περιοχές, όπου ο πλεονάζει ο μουσουλμανικός πληθυσμός.
Στην Τσετσενία και το Τατζικιστάν υπήρξαν ένοπλες συγκρούσεις , ένεκα της κατάρρευσης της Σοβιετικής Ένωσης χωρίς να περιλαμβάνουν καμία σοβαρή θρησκευτική χροιά. Οι ρώσοι μουσουλμάνοι στην περιοχή του Βόλγα, και βέβαια, υπόκεινται στην «επιρροή» των ριζοσπαστών ισλαμιστών, αλλά μετά από την μοναδική εμπειρία πολλών αιώνων, και την αλληλεπίδραση τους με το ρωσικό πολιτισμό η «Μουσουλμανική Αγία Ρωσία» (Τατάροι και Bashkirs), χρειάζονται «πολύ και σοβαρή δουλειά» για να υποστηρίξουν τις μορφές του ακραίου Ισλάμ. Κάτι που είναι αδύνατο.
Το πιο σημαντικό γεγονός που αποτέλεσε όμως την κύρια απογοήτευση για τους μουσουλμάνους της μετα-φιλελεύθερης εποχής της παγκοσμιοποίησης στην περιοχή της πρώην ΕΣΣΔ , είναι η παράκαμψη των πολιτισμικών τους παραδόσεων, όπως της οικογένειας και της κοινότητας των αξιών, που αποτελούν την ουσία του ρωσικού πολιτισμικού κώδικα.
Μια αναπόφευκτη ανάκαμψη των αξιών αυτών θα τους επιστρέψει στην αμοιβαία εμπιστοσύνη και παράλληλα στην αποδυνάμωση των εθνοτικών τους αντιθέσεων.
Στην Κεντρική Ασία, η επιστροφή της ρωσικής επιρροής και η παράλληλη ενίσχυση των τοπικών εθνοτικών δυνάμεων, θα δημιουργήσει οφέλη που θα απορρέουν από μια συμμαχία με την Ρωσία. Τα προβλήματα στα σύνορα με το Αφγανιστάν, στην Κεντρική Ασία είναι λόγω εθνοτισμού (λόγω του γεγονότος ότι οι ίδιοι άνθρωποι ζουν στις δύο πλευρές των συνόρων) και όχι λόγω θρησκευτικού χαρακτήρα. Η περίπτωση δημιουργίας ενός ισχυρού ρωσικού ισλαμικού χαλιφάτου στο νότο δεν είναι κάτι εφικτό, και «ο ασθενής θα πεθάνει κάτω από τα χτυπήματα της Κίνας ».
Τέταρτον. Η Ρωσία ενδιαφέρεται για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας. Όσο κυλάει ο χρόνος ο ριζοσπαστικός ισλαμισμός, χειροτερεύει όλο και πιο πολύ , η ισλαμική τρομοκρατία θα εξαπλωθεί στο ρωσικό έδαφος, και αυτό σημαίνει ότι πρέπει να εργαστούν μαζί όλα τα «πολιτισμένα κράτη του κόσμου» για την καταπολέμησή του, όπου είναι δυνατόν. Τώρα πρέπει να επέμβουν στο Αφγανιστάν και το Ιράκ. Αλλά τι είναι «ισλαμική» τρομοκρατία; Είναι μια μορφή διαμαρτυρίας ενάντια στην επέκταση της Δύσης, τόσο της στρατιωτικής όσο και της πολιτισμικής , κατά της δυτικής κατοχής και την διάλυση του ισλαμικού πολιτιστικού κώδικα.
Επίσης στην Τσετσενία, οι επισκέπτες ριζοσπάστες ισλαμιστές με την υποστήριξη των τρομοκρατικών μεθόδων των Τσετσένων αυτονομιστών βρίσκονται στο απόγειο τους. Αλλά στην περιοχή αυτή δεν κινδυνεύει ο τρόπος ζωής των Τσετσένων, διότι η πλειοψηφία τους έχει κάνει την επιλογή τους υπέρ της Ρωσίας, και όχι υπέρ του χαλιφάτου (για να μην αναφέρουμε το γεγονός ότι οι «ριζοσπάστες ισλαμιστές» στην Τσετσενία ήταν αγγλοσάξονες). Οι επίμονες προσπάθειες των ριζοσπαστών ισλαμιστών (συμπεριλαμβανομένου του αριθμού των Τσετσένων) αγωνίζονται σήμερα στη Συρία και το Ιράκ, για να απειλήσουν την Ρωσία, προκαλώντας όμως αμέσως την οργισμένη αντίδραση του προέδρου της Τσετσενίας Ραμζάν Καντίροφ.
Αυτό σημαίνει ότι η Ρωσία πρέπει να καταπολεμήσει την τρομοκρατία μέσα στο «σπίτι της», από όλους εκείνους που την απειλούν, και που είναι πέρα από αυτήν , και συμμετέχουν σίγουρα όχι, για να παίξουν μαζί με τις Ηνωμένες Πολιτείες στο θεατρικό έργο που ονομάζεται «τρομοκρατία», οποιαδήποτε εκδήλωση εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα.
Είναι σαφές ότι οι Αγγλοσάξονες δεν θα αφήσουν να χρησιμοποιηθεί εναντίον της Ρωσίας το «ριζοσπαστικό Ισλάμ», αλλά η Δύση παίρνει μέρος σε ένα πόλεμο με τον ισλαμικό κόσμο (τώρα οι Αμερικανοί σκοτώνουν οι ισλαμιστές σε δεκάδες μουσουλμανικές χώρες από τη Λιβύη έως την Υεμένη), το πιο αστείο είναι ότι η δύση θα προσπαθήσει να απεικονίσει την Ρωσία ως τον » κύριο εχθρό των μουσουλμάνων.»
Η Ρωσία σε καμία περίπτωση δεν είναι ο εχθρός του Ισλάμ, τόσο λόγω της ύπαρξης πολυεθνικού μουσουλμανικού πληθυσμού στην σύνθεση της , όσο και λόγο της ανεκτικής φύσης του ορθόδοξου πολιτισμού της, που δεν επιδιώκει να εξολοθρεύει έθνη που έχουν προσχωρήσει σε αυτήν (σε αντίθεση με το παγκόσμιο έργο των αγγλοσαξόνων που εξαλείφουν όλα τα έθνη που εμπίπτουν κάτω από την επιρροή τους) .
Δεκαετίες πολέμων των Ηνωμένων Πολιτειών στη Μέση Ανατολή, έφεραν το απόγειο της δυτικής επέκτασης στον αιώνα που διανύουμε στην περιοχή, και αναπόφευκτα θα καταλήξουν σε ήττα της δύσης, αλλά Θεός φυλάξοι το αποτέλεσμα της κατάρρευσης των Ηνωμένων Πολιτειών ως υπερδύναμης, δεν θα είναι ένας πυρηνικός πόλεμος στην περιοχή, την οποία οι ίδιοι, χωρίς να το συνειδητοποιούν πραγματικά προκαλούν με την επιθετικότητα τους.
Τα εκατομμύρια των θανάτων και των προσφύγων, οι καταστρεμμένες πόλεις , οι εμφύλιοι πόλεμοι και οι καταστροφές διατηρούν ζωντανό το όραμα της παγκοσμιοποίησης. Η Ρωσία αυτήν την στιγμή βιώσει σε πλήρη ισχύ της επιθετικότητα της Δύσης, αλλά είναι σε θέση να υπερασπιστεί τον πολιτισμό της. Ποιος είναι το θύμα της παγκόσμιας επιθετικότητας της Δύσης; Οι Άραβες, οι οποίοι διαχωρίζονται και κατακερματίζονται . Αλλά ποιος όμως θα εξακολουθεί να κερδίζει; Μήπως το χαλιφάτο και η αραβική, μουσουλμανική επιθυμία για ανεξαρτησία και αξιοπρέπεια στη ζωή. Ουδείς. Μόνο η « αυταρχική» Ρωσία όμως θα είναι σε θέση να βοηθήσει.
http://interpolit.ru/blog/khalifat_unichtozhit_ssha/2014-09-25-2543
«Ο στόχος μας είναι σαφής: να καταστρέψουμε εντελώς το« ισλαμικό κράτος» μέσα από μια ολοκληρωμένη και βιώσιμη στρατηγική για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας», δήλωσε ο Αμερικανός πρόεδρος, ο οποίος υποσχέθηκε στους συμπατριώτες ότι αυτή τη φορά οι Ηνωμένες Πολιτείες θα ηγηθούν μιας «ευρείας διεθνής συμμαχίας.
Το Πεντάγωνο ανακοίνωσε ότι ο πόλεμος θα διαρκέσει τουλάχιστον τρία έτη, ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν προσπάθησαν καν να πάρουν την έγκριση από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, γνωρίζοντας ότι η Ρωσία και η Κίνα συναινούν , και απλώς ενημέρωσαν τα Ηνωμένα Έθνη, ότι ενεργούν με βάση το άρθρο 51 του Χάρτη των δικαιωμάτων , δηλαδή του δικαιώματος στην αυτοάμυνα.
Ναι, στον αγγλοσαξονικό κόσμο αποδεικνύεται ότι το χαλιφάτο είχε επιτεθεί στις Ηνωμένες Πολιτείες, και όχι το αντίστροφο. Οι εξηγήσεις των Αμερικανών δεν μειώνουν το γεγονός ότι το χαλιφάτο έχει και αυτό δικό του δικαίωμα στην αυτοάμυνα ή η συλλογική αυτοάμυνα στο πρόσωπό των ΗΠΑ, που δεν έχουν ως μόνη επιλογή την επίθεση, αλλά αυτή είναι η «πραγματική απειλή της ένοπλης επίθεσης» (δηλαδή οι ΗΠΑ το προκάλεσαν και τώρα επιτίθενται ). Στην περίπτωση αυτή, η απειλή προέρχεται από μια χώρα που δεν μπορεί να εμποδίσει τη χρήση του εδάφους του για τέτοιου είδους επιθέσεις , και αυτό είναι το Ιράκ.
Η κυβέρνηση του Ιράκ, σύμφωνα με τους αμερικανούς, έχει επανειλημμένα κάνει έκκληση στις Ηνωμένες Πολιτείες να ηγηθούν μιας διεθνούς προσπάθειας για να νικήσουν το «ισλαμικό κράτος», τόσο στην επικράτειά του όσο και στην Συρία. Και καθώς το χαλιφάτο αποτελεί « απειλή όχι μόνο για το Ιράκ αλλά και για πολλές άλλες χώρες, συμπεριλαμβανομένων και των Ηνωμένων Πολιτειών και των εταίρων της στην περιοχή και πέραν αυτής,» η Ουάσιγκτον δεν είχε καμία επιλογή από το να ασκήσει το δικαίωμα της αυτοάμυνας.
Αυτό είναι η «αμερικανική πραγματικότητα» που λίγο έχει να κάνει με το τι πραγματικά συμβαίνει στην περιοχή . Το Ιράκ αποτελεί τρανό παράδειγμα του χάους που άφησαν πίσω τους οι αμερικανοί. Το 2003 η χώρα καταστράφηκε ως αποτέλεσμα της αμερικανικής επιθετικότητας, το καθεστώς ανατράπηκε, η χώρα καταλήφθηκε, και οι αρχές τοποθέτησαν μια κυβέρνηση μαριονέτα, αλλά και οι κυριότεροι «μοχλοί της εξουσίας» λαμβάνονται από ξένα κέντρα αποφάσεων μακριά από τους σουνίτες και τους σιίτες , και στην πραγματικότητα υπάρχει σαφής διαχωρισμός από το ιρακινό Κουρδιστάν. Από την άποψη των απλών Ιρακινών πολιτών, η μετα-Σαντάμ εποχή στο Ιράκ δεν είχε πλέον τίποτα να κάνει με ένα ανεξάρτητο κράτος, και έτσι είναι.
Η αποσύνθεση της χώρας, ο αγώνας κατά των κατακτητών και των συνεργατών τους, οι θρησκευτικές διαμάχες, όλα αυτά οδήγησαν στην ακύρωση της νομιμότητας του ιρακινού κράτους, που δημιουργήθηκε πριν από εκατό χρόνια από τους Βρετανούς.
Η ανάπτυξη του ριζοσπαστικού Ισλάμ μεταξύ των τοπικών σουνιτών πολέμαρχων ήταν βέβαιο ότι θα οδηγούσε σε μια προσπάθεια να διαχωριστεί το χαλιφάτο και τυπικά από το υπάρχον «ενιαίο Ιράκ». Ο εμφύλιος πόλεμος στη γειτονική Συρία, από την άλλη πλευρά έδωσε την απαιτούμενη ώθηση, όπου μαζί με τις εξωτερικές δυνάμεις, κυρίως την Δύση, έπαιξαν σημαντικό ρόλο, στην επιτάχυνση αυτής της διαδικασίας, τοποθετώντας την άμεσα στο υπερεθνικό επίπεδο, και έτσι δημιουργήθηκε ένα χαλιφάτο, που αποτελεί «στέγη» των μουσουλμάνων όλου του κόσμου.
Το Ιράκ και η Συρία, έγιναν η βάση των πράξεων των Ηνωμένων Πολιτειών, και μόλις προκύψει (ή μάλλον αναβιώσει επίσημα το χαλιφάτο που προήλθε από τον Προφήτη Μωάμεθ τον 7ο αιώνα και άκμασε μέχρι τον 15ο αιώνα, και έπαψε να υπάρχει με την πτώση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας πριν από έναν αιώνα) το χαλιφάτο, τότε θα είναι αδύνατο να το «απενεργοποιήσουν» ή το«ακυρώσουν» οι Ηνωμένες Πολιτείες. Το μόνο που μπορούν να κάνουν ( οι ΗΠΑ) είναι να προσπαθήσουν απλά να επιβραδύνουν την ταχύτητα της εξάπλωσης του στην ευρύτερη Μέση Ανατολή.!!
Μήπως και αυτό όμως θα είναι πολύ δύσκολο, διότι τόσο επειδή η θρησκευτική βάση της ιδέας του χαλιφάτου το καθιστά ιδιαίτερα ελκυστικό για έναν αυξανόμενο αριθμό των μουσουλμάνων, που είναι απογοητευμένοι τόσο με την δική τους άρχουσα δυτικότροπη και παγκοσμιοποιημένη ελίτ, όσο και επειδή κατά τις πρώτες δεκαετίες ύπαρξης του Ισραήλ, οι Ηνωμένες Πολιτείες υποστήριξαν αναφανδόν το Ισραήλ στις συγκρούσεις του με τους Άραβες. Οί ίδιοι έπραξαν τα πάντα για να καταστρέψουν τα ισχυρά κοσμικά καθεστώτα στην περιοχή, κάνοντας αντιληπτό ως μοναδικό τον « Αραβικό δρόμο».
Τον εαυτό τους οι ισλαμιστές αντάρτες, με την σημερινή αμερικανοκίνητη στρατιωτική δράση των ΗΠΑ , τον θεωρούν σαν τους «μαχητές του Ισλάμ» κατά την διαρκείας των δυτικών σταυροφοριών, καθώς κάτι τέτοιο δυστυχώς γίνεται αντιληπτό από τον συνεχώς αυξανόμενο αριθμό μουσουλμάνων που προσέρχονται να καταταγούν στο ο χαλιφάτο από όλον τον κόσμο.
Η συμμετοχή στον πόλεμο με την πλευρά των κυβερνήσεων της Αμερικής, διαφόρων αραβικών χωρών , δεν αλλάζει τίποτα, οι ηγέτες της Σαουδικής Αραβίας, ακριβώς όπως και οι ισλαμιστές ηγέτες σε Συρία και Ιράκ, θεωρούνται ως διεφθαρμένοι και άνθρωποι που ουσιαστικά αποχώρησαν από το ιερό Ισλάμ. Δεδομένο ότι το ισλαμικό χαλιφάτο είχε ήδη αναγνωρίσει τις ριζοσπαστικές υπόγειες ένοπλες ομάδες σε Νιγηρία και Υεμένη, ο πόλεμος υλοποιείται σε όλη την περιφέρεια της Μ.Ανατολής.
Τρομοκρατικές ενέργειες στις ΗΠΑ και στην Ευρώπη θα υπάρξουν μόνο στην περίπτωση που το χαλιφάτο θα είναι σε θέση να τις μεταφέρει, σκηνοθετώντας σκόπιμα «επιθέσεις» που έχουν σχεδιαστεί για να εκφοβίσουν τον πληθυσμό και να τον αναγκάσουν να απαιτήσει από τις δυτικές κυβερνήσεις, τον τερματισμό της συμμετοχής στον πόλεμο στη Μέση Ανατολή.
Σε κάθε περίπτωση, ο σκοπός του χαλιφάτου είναι να απελευθερωθεί η επικράτειά του από την Δύση, τόσο από τα αμερικανικά στρατεύματα, όσο και από τους συμμάχους και υποτελείς των ΗΠΑ στον αραβικό (και ευρύτερο – μουσουλμανικό) κόσμο, αφαιρώντας όλη την κοσμική δομή που μετέφερε η Δύση στον ισλαμικό κόσμο ειδικά τα τελευταία χρόνια .
Το γεγονός ότι ο ισλαμικός απελευθερωτικός αγώνας συμπεριλαμβάνει πλήθος τρομοκρατικών μεθόδων (αν και αυτό είναι σημαντικό, μέχρι στιγμής μόνο στο έδαφός του), δεν μεταβάλλει την αντίληψη που προέρχεται από τους ίδιους τους συμμετέχοντες, ότι είναι δίκαιος και σωστός. Μπορεί να υπάρχει τεράστια διαφορά στην στρατιωτική ισχύ( χαλιφάτου-Δύσης) , αλλά πολλά πράγματα μπορούν υλοποιηθούν με ασύμμετρες επιθέσεις , διότι έτσι ενεργούν πάντοτε όλοι οι υπόδουλοι λαοί σύμφωνα με την ιστορία.
Φυσικά, ο πόλεμος στη Συρία και το Ιράκ έχει πολλές αποχρώσεις που είναι αλληλένδετες με τα βραχυπρόθεσμα συμφέροντα των διαφόρων περιφερειακών δυνάμεων και των στρατηγικών υπολογισμών των παγκόσμιων παραγόντων, αλλά για την γεωπολιτική ανάλυση, είναι σημαντικό να απομονώσουμε την κύρια τάση, αλλιώς «δεν θα μπορέσουμε να δούμε το δάσος».
Αυτό που συμβαίνει αυτή την στιγμή στην Μέση Ανατολή είναι ένας «πόλεμος πολιτισμών», οι αγγλοσάξωνες από την μία πλευρά, οι οποίοι υποστηρίζουν την παγκοσμιοποίηση και οι μουσουλμάνοι από την άλλη που επιθυμούν την «απελευθέρωση» της επικράτειάς τους από τους δυτικούς. Ο πόλεμος διεξάγεται προς το παρόν σε μουσουλμανική γη, δηλαδή, και στην συγκεκριμένη περίπτωση η Δύση «επιτίθεται» στην Ανατολή, η οποία υπερασπίζεται το εαυτό της με αντεπιθέσεις. Ο μεγάλος πόλεμος Ανατολής και Δύσης, είναι σαν την σύγκρουση της Παλαιάς Διαθήκης και του αμερικανικού μεσσιανισμού, με την ταχεία αναζωπύρωση του ισλαμικού χαλιφάτου, μια μάχη που εμπλέκει την αυτοκρατορία της παγκοσμιοποίησης εναντίον των αναδυόμενων αράβων . Ποια θα είναι η θέση της Ρωσίας;
Προκειμένου να προσδιοριστεί η θέση της Ρωσίας σε αυτή τη μάχη, θα πρέπει να καθοριστούν με σαφήνεια τα κύρια γεωπολιτικά συμφέροντα της .
Πρώτον. Η Ρωσία ενδιαφέρεται για την εξάλειψη της αμερικανικής παγκόσμιας ηγεμονίας, τόσο της στρατιωτικής όσο και της οικονομικής, άρα είναι επωφελές για την Ρωσία να νικηθούν οι Ηνωμένες Πολιτείες στη Μέση Ανατολή. Μία νίκη στην περιοχή αυτή, θα στερούσε από ευκαιρίες την αμερικανική αυτοκρατορία που πληροί ακόμα τις προϋποθέσεις ακόμα για παγκόσμια κυριαρχία, αποδυναμώνοντας την θέση τους, πριν από «την τελική και αποφασιστική μάχη» που πρόκειται να δώσει με την Κίνα στην περιοχή του Ειρηνικού.
Δεύτερο. Η Ρωσία ενδιαφέρεται για την οικοδόμηση ενός πολυπολικού κόσμου με βάση την ισορροπία των δυνάμεων και των συμφερόντων των μεγάλων πολιτισμών του κόσμου, στον οποίο ο καθένας θα έχει την ευκαιρία να μεγιστοποιήσει την ανάπτυξη και τη διατήρηση των δικών του παραδόσεων και πολιτισμών, σε συνεργασία με άλλους, αντί να προσπαθούν να τον υποτάξουν ή να του επιβάλουν το δικό τους μοντέλο ως υποχρεωτικό. Ο Ισλαμικός πολιτισμός (συμπεριλαμβανομένου του αραβικού συστατικού του) είναι αναμφίβολα ένα από τα πέντε πιο ισχυρό πρωτότυπα πολιτισμών στον κόσμο μαζί με τον κινεζικό, ινδικό, ελληνικό και ρωσικό.
Η απελευθέρωση των Αράβων από τον «αγγλοσαξωνικό πολιτισμό» είναι θέμα χρόνου, και με βάση τα ιστορικά δεδομένα, αυτό θα γίνει πολύ σύντομα . Σχετικά όμως με το πώς θα υλοποιηθεί αυτή η διαδικασία εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τις μελλοντικές σχέσεις, με τον υπόλοιπους μουσουλμάνους γείτονες τους. Το Χαλιφάτο, αποτελεί ένα θρησκευτικό μόρφωμα το οποίο αποτελεί το μοντέλο του ενιαίου μελλοντικού ισλαμικού κράτους. Επίσης το νέο αυτό χαλιφάτο, αποτελεί είναι προσχέδιο για αυτό που θα επακολουθήσει, και θα προέρχεται από συνεχείς συγχωνεύσεις προς ανατολάς, ενώ την ίδια στιγμή διεξάγεται εμφύλιος πόλεμος για την απελευθέρωση από την δύση .
Το μελλοντικό Χαλιφάτο, φυσικά, θα πρέπει κυβερνάται από μία ομοσπονδιακή αρχή, γιατί αλλιώς θα είναι αδύνατο να φέρει σε επαφή Άραβες, Πέρσες καθώς και τους λαούς της Νοτιοανατολικής Ασίας, σιίτες και σουνίτες. Στον ενωμένο ισλαμικό κόσμο, τίποτα δεν θα είναι αδύνατο, απλά να θυμόμαστε ότι μέχρι τις αρχές του 19ου αιώνα, οι περισσότεροι από τους Άραβες ζούσαν σε ένα ενιαίο κράτος υπό την κυριαρχία του χαλίφη.
Υπενθυμίζεται ότι οι Άγγλοι στρατιωτικοί το 1920, χάραξαν τα σύνορα της Συρίας, του Ιράκ της Σ.Αραβίας, αλλά και άλλων χωρών χαράσσοντας ευθείες γραμμές στο έδαφος, «χωρίζοντας», άτομα της ίδιας φυλής και ολόκληρες οικογένειες που πριν ζούσαν όλοι μαζί σαν νομάδες.
Έτσι, για την Ρωσία στρατηγικά, η αναβίωση τουλάχιστον του αραβικού Χαλιφάτου, δεν είναι κερδοφόρα. Αλλά πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι η εκστρατεία της δύσης εναντίον των μουσουλμάνων, απλώς χρησιμοποιείται ως πρόσχημα για την επίθεση στην Ορθόδοξη Ρωσία, όπως για παράδειγμα συνέβη η πτώση και η λεηλασία της Κωνσταντινούπολης, στις αρχές το 1204 τον 13ο αιώνα από τους σταυροφόρους, που είχαν ξεκινήσει τάχα για τους αγίους τόπους .
Τρίτο. Η Ρωσία ενδιαφέρεται για την ασφάλεια και την σταθερότητα στα νότια σύνορα της, δεδομένου ότι η επανένταξη στην σφαίρα επιρροής των χωρών της πρώην Σοβιετικής Ένωσης αποτελεί ύψιστης σημασίας γεωπολιτικό καθήκον. Ειδικά οι χώρες νότια των συνόρων στον Καύκασο και την Κεντρική Ασία, δηλαδή σε περιοχές, όπου ο πλεονάζει ο μουσουλμανικός πληθυσμός.
Στην Τσετσενία και το Τατζικιστάν υπήρξαν ένοπλες συγκρούσεις , ένεκα της κατάρρευσης της Σοβιετικής Ένωσης χωρίς να περιλαμβάνουν καμία σοβαρή θρησκευτική χροιά. Οι ρώσοι μουσουλμάνοι στην περιοχή του Βόλγα, και βέβαια, υπόκεινται στην «επιρροή» των ριζοσπαστών ισλαμιστών, αλλά μετά από την μοναδική εμπειρία πολλών αιώνων, και την αλληλεπίδραση τους με το ρωσικό πολιτισμό η «Μουσουλμανική Αγία Ρωσία» (Τατάροι και Bashkirs), χρειάζονται «πολύ και σοβαρή δουλειά» για να υποστηρίξουν τις μορφές του ακραίου Ισλάμ. Κάτι που είναι αδύνατο.
Το πιο σημαντικό γεγονός που αποτέλεσε όμως την κύρια απογοήτευση για τους μουσουλμάνους της μετα-φιλελεύθερης εποχής της παγκοσμιοποίησης στην περιοχή της πρώην ΕΣΣΔ , είναι η παράκαμψη των πολιτισμικών τους παραδόσεων, όπως της οικογένειας και της κοινότητας των αξιών, που αποτελούν την ουσία του ρωσικού πολιτισμικού κώδικα.
Μια αναπόφευκτη ανάκαμψη των αξιών αυτών θα τους επιστρέψει στην αμοιβαία εμπιστοσύνη και παράλληλα στην αποδυνάμωση των εθνοτικών τους αντιθέσεων.
Στην Κεντρική Ασία, η επιστροφή της ρωσικής επιρροής και η παράλληλη ενίσχυση των τοπικών εθνοτικών δυνάμεων, θα δημιουργήσει οφέλη που θα απορρέουν από μια συμμαχία με την Ρωσία. Τα προβλήματα στα σύνορα με το Αφγανιστάν, στην Κεντρική Ασία είναι λόγω εθνοτισμού (λόγω του γεγονότος ότι οι ίδιοι άνθρωποι ζουν στις δύο πλευρές των συνόρων) και όχι λόγω θρησκευτικού χαρακτήρα. Η περίπτωση δημιουργίας ενός ισχυρού ρωσικού ισλαμικού χαλιφάτου στο νότο δεν είναι κάτι εφικτό, και «ο ασθενής θα πεθάνει κάτω από τα χτυπήματα της Κίνας ».
Τέταρτον. Η Ρωσία ενδιαφέρεται για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας. Όσο κυλάει ο χρόνος ο ριζοσπαστικός ισλαμισμός, χειροτερεύει όλο και πιο πολύ , η ισλαμική τρομοκρατία θα εξαπλωθεί στο ρωσικό έδαφος, και αυτό σημαίνει ότι πρέπει να εργαστούν μαζί όλα τα «πολιτισμένα κράτη του κόσμου» για την καταπολέμησή του, όπου είναι δυνατόν. Τώρα πρέπει να επέμβουν στο Αφγανιστάν και το Ιράκ. Αλλά τι είναι «ισλαμική» τρομοκρατία; Είναι μια μορφή διαμαρτυρίας ενάντια στην επέκταση της Δύσης, τόσο της στρατιωτικής όσο και της πολιτισμικής , κατά της δυτικής κατοχής και την διάλυση του ισλαμικού πολιτιστικού κώδικα.
Επίσης στην Τσετσενία, οι επισκέπτες ριζοσπάστες ισλαμιστές με την υποστήριξη των τρομοκρατικών μεθόδων των Τσετσένων αυτονομιστών βρίσκονται στο απόγειο τους. Αλλά στην περιοχή αυτή δεν κινδυνεύει ο τρόπος ζωής των Τσετσένων, διότι η πλειοψηφία τους έχει κάνει την επιλογή τους υπέρ της Ρωσίας, και όχι υπέρ του χαλιφάτου (για να μην αναφέρουμε το γεγονός ότι οι «ριζοσπάστες ισλαμιστές» στην Τσετσενία ήταν αγγλοσάξονες). Οι επίμονες προσπάθειες των ριζοσπαστών ισλαμιστών (συμπεριλαμβανομένου του αριθμού των Τσετσένων) αγωνίζονται σήμερα στη Συρία και το Ιράκ, για να απειλήσουν την Ρωσία, προκαλώντας όμως αμέσως την οργισμένη αντίδραση του προέδρου της Τσετσενίας Ραμζάν Καντίροφ.
Αυτό σημαίνει ότι η Ρωσία πρέπει να καταπολεμήσει την τρομοκρατία μέσα στο «σπίτι της», από όλους εκείνους που την απειλούν, και που είναι πέρα από αυτήν , και συμμετέχουν σίγουρα όχι, για να παίξουν μαζί με τις Ηνωμένες Πολιτείες στο θεατρικό έργο που ονομάζεται «τρομοκρατία», οποιαδήποτε εκδήλωση εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα.
Είναι σαφές ότι οι Αγγλοσάξονες δεν θα αφήσουν να χρησιμοποιηθεί εναντίον της Ρωσίας το «ριζοσπαστικό Ισλάμ», αλλά η Δύση παίρνει μέρος σε ένα πόλεμο με τον ισλαμικό κόσμο (τώρα οι Αμερικανοί σκοτώνουν οι ισλαμιστές σε δεκάδες μουσουλμανικές χώρες από τη Λιβύη έως την Υεμένη), το πιο αστείο είναι ότι η δύση θα προσπαθήσει να απεικονίσει την Ρωσία ως τον » κύριο εχθρό των μουσουλμάνων.»
Η Ρωσία σε καμία περίπτωση δεν είναι ο εχθρός του Ισλάμ, τόσο λόγω της ύπαρξης πολυεθνικού μουσουλμανικού πληθυσμού στην σύνθεση της , όσο και λόγο της ανεκτικής φύσης του ορθόδοξου πολιτισμού της, που δεν επιδιώκει να εξολοθρεύει έθνη που έχουν προσχωρήσει σε αυτήν (σε αντίθεση με το παγκόσμιο έργο των αγγλοσαξόνων που εξαλείφουν όλα τα έθνη που εμπίπτουν κάτω από την επιρροή τους) .
Δεκαετίες πολέμων των Ηνωμένων Πολιτειών στη Μέση Ανατολή, έφεραν το απόγειο της δυτικής επέκτασης στον αιώνα που διανύουμε στην περιοχή, και αναπόφευκτα θα καταλήξουν σε ήττα της δύσης, αλλά Θεός φυλάξοι το αποτέλεσμα της κατάρρευσης των Ηνωμένων Πολιτειών ως υπερδύναμης, δεν θα είναι ένας πυρηνικός πόλεμος στην περιοχή, την οποία οι ίδιοι, χωρίς να το συνειδητοποιούν πραγματικά προκαλούν με την επιθετικότητα τους.
Τα εκατομμύρια των θανάτων και των προσφύγων, οι καταστρεμμένες πόλεις , οι εμφύλιοι πόλεμοι και οι καταστροφές διατηρούν ζωντανό το όραμα της παγκοσμιοποίησης. Η Ρωσία αυτήν την στιγμή βιώσει σε πλήρη ισχύ της επιθετικότητα της Δύσης, αλλά είναι σε θέση να υπερασπιστεί τον πολιτισμό της. Ποιος είναι το θύμα της παγκόσμιας επιθετικότητας της Δύσης; Οι Άραβες, οι οποίοι διαχωρίζονται και κατακερματίζονται . Αλλά ποιος όμως θα εξακολουθεί να κερδίζει; Μήπως το χαλιφάτο και η αραβική, μουσουλμανική επιθυμία για ανεξαρτησία και αξιοπρέπεια στη ζωή. Ουδείς. Μόνο η « αυταρχική» Ρωσία όμως θα είναι σε θέση να βοηθήσει.
http://interpolit.ru/blog/khalifat_unichtozhit_ssha/2014-09-25-2543
0 Σχόλια