Γράφει ο Θόδωρος Χατζηπαντελής,
Καθηγητής του ΑΠΘ
Ο υπουργός Παιδείας έχει δίκαιο όταν λέει ότι δεν είναι δυνατόν να αλλάξει λίγες μέρες πριν δημοσιευτούν τα αποτελέσματα των εισαγωγικών ο νόμος για τις μετεγγραφές. Οταν ο νόμος ψηφίστηκε κανείς δεν μελέτησε τις επιπτώσεις (π.χ. πόσοι είναι αυτοί που δικαιούνται θεωρητικά μετεγγραφής, πόσο θα αυξηθούν και πόσο θα μειωθούν οι πληθυσμοί τμημάτων).
Αλλωστε, αυτό είναι το πελατειακό σύστημα: νομοθετώ χάριν κάποιας πελατείας περιμένοντας τα οφέλη.
Το σύστημα μετεγγραφών είναι μια άλλη ελληνική ιδιορρυθμία. Είμαστε έθνος ανάδελφον... Θα δούμε τις επιπτώσεις. Θα διπλασιαστεί ή θα τριπλασιαστεί ο αριθμός εισαγομένων σε κάποια τμήματα, θα μείνουν οι μισοί ή το ένα τρίτο σε κάποια άλλα. Οι υπάρχοντες θα πρέπει να κόψουν τον λαιμό τους να προσαρμοστούν σε αυτό. Τι πρέπει να κάνουν; Πιθανόν διπλά μαθήματα (το προσωπικό δεν φτάνει ούτε για τα μονά), χρήση αιθουσών διπλάσιας χωρητικότητας (αιθουσών που δεν υπάρχουν). 'Η τέλος πάντων ανοικτή, εξ αποστάσεως εκπαίδευση. Ελα, καημένε, βάλε στο Internet τις παραδόσεις, θα τα διαβάσουν και θα έρθουν για εξετάσεις. Και αν περάσουν, πέρασαν.
Η Βουλή έχει ψηφίσει και τη διαγραφή των λεγόμενων «αιωνίων». Και αυτό πρέπει να εφαρμοστεί. Πώς όμως; Τα πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ αντιδρούν. Θεωρούν οι ηγεσίες τους ότι κάποιος μπορεί να ολοκληρώσει σε 12 χρόνια ένα πρόγραμμα 4 ετών, το έχει ολοκληρώσει με επιτυχία και είναι ισότιμος με κάποιον που το τελείωσε σε 5; Πράγματα ακατανόητα, που δεν συμβαίνουν σε καμιά άλλη χώρα. Για να περάσουμε από την κατάσταση απόλυτης χαλαρότητας σε μια οργανωμένη κατάσταση: πρώτα θα αναγνωρίζαμε ότι ως κοινωνία οφείλουμε να χρηματοδοτούμε κάποιον για σπουδές για ένα διάστημα (π.χ. 6 χρόνια) και όχι αιωνίως.
Μετά, όποιος νομίζει ότι μπορεί να ολοκληρώσει τις σπουδές του, θα μεταφερθεί, κατοχυρώνοντας τις διδακτικές του μονάδες, σε ένα ειδικό πρόγραμμα σπουδών σχεδιασμένο με ανοικτή ή εξ αποστάσεως εκπαίδευση. Φυσικά το κόστος του συμπληρωματικού αυτού προγράμματος θα πρέπει να το επιβαρυνθεί ο ίδιος. Ωστε να μπορεί αυτό να υλοποιηθεί. Ετσι θα αποφάσιζε μόνος του αν αξίζει να συνεχίσει. Δεν θα μετατρέπαμε το συνολικό πρόγραμμα σε ανοικτό, εξ αποστάσεως παρά τις επισημάνσεις όλων των αξιολογήσεων που απαιτούν να γίνει υποχρεωτική η παρακολούθηση! Η πρώτη μεταρρύθμιση που πρέπει να κάνουμε είναι η μελέτη των επιπτώσεων όσων νομοθετούμε. Α! και είναι καλύτερα να προλαβαίνεις, παρά να προσπαθείς να διορθώσεις εκ των υστέρων...
Έθνος
Καθηγητής του ΑΠΘ
Ο υπουργός Παιδείας έχει δίκαιο όταν λέει ότι δεν είναι δυνατόν να αλλάξει λίγες μέρες πριν δημοσιευτούν τα αποτελέσματα των εισαγωγικών ο νόμος για τις μετεγγραφές. Οταν ο νόμος ψηφίστηκε κανείς δεν μελέτησε τις επιπτώσεις (π.χ. πόσοι είναι αυτοί που δικαιούνται θεωρητικά μετεγγραφής, πόσο θα αυξηθούν και πόσο θα μειωθούν οι πληθυσμοί τμημάτων).
Αλλωστε, αυτό είναι το πελατειακό σύστημα: νομοθετώ χάριν κάποιας πελατείας περιμένοντας τα οφέλη.
Το σύστημα μετεγγραφών είναι μια άλλη ελληνική ιδιορρυθμία. Είμαστε έθνος ανάδελφον... Θα δούμε τις επιπτώσεις. Θα διπλασιαστεί ή θα τριπλασιαστεί ο αριθμός εισαγομένων σε κάποια τμήματα, θα μείνουν οι μισοί ή το ένα τρίτο σε κάποια άλλα. Οι υπάρχοντες θα πρέπει να κόψουν τον λαιμό τους να προσαρμοστούν σε αυτό. Τι πρέπει να κάνουν; Πιθανόν διπλά μαθήματα (το προσωπικό δεν φτάνει ούτε για τα μονά), χρήση αιθουσών διπλάσιας χωρητικότητας (αιθουσών που δεν υπάρχουν). 'Η τέλος πάντων ανοικτή, εξ αποστάσεως εκπαίδευση. Ελα, καημένε, βάλε στο Internet τις παραδόσεις, θα τα διαβάσουν και θα έρθουν για εξετάσεις. Και αν περάσουν, πέρασαν.
Η Βουλή έχει ψηφίσει και τη διαγραφή των λεγόμενων «αιωνίων». Και αυτό πρέπει να εφαρμοστεί. Πώς όμως; Τα πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ αντιδρούν. Θεωρούν οι ηγεσίες τους ότι κάποιος μπορεί να ολοκληρώσει σε 12 χρόνια ένα πρόγραμμα 4 ετών, το έχει ολοκληρώσει με επιτυχία και είναι ισότιμος με κάποιον που το τελείωσε σε 5; Πράγματα ακατανόητα, που δεν συμβαίνουν σε καμιά άλλη χώρα. Για να περάσουμε από την κατάσταση απόλυτης χαλαρότητας σε μια οργανωμένη κατάσταση: πρώτα θα αναγνωρίζαμε ότι ως κοινωνία οφείλουμε να χρηματοδοτούμε κάποιον για σπουδές για ένα διάστημα (π.χ. 6 χρόνια) και όχι αιωνίως.
Μετά, όποιος νομίζει ότι μπορεί να ολοκληρώσει τις σπουδές του, θα μεταφερθεί, κατοχυρώνοντας τις διδακτικές του μονάδες, σε ένα ειδικό πρόγραμμα σπουδών σχεδιασμένο με ανοικτή ή εξ αποστάσεως εκπαίδευση. Φυσικά το κόστος του συμπληρωματικού αυτού προγράμματος θα πρέπει να το επιβαρυνθεί ο ίδιος. Ωστε να μπορεί αυτό να υλοποιηθεί. Ετσι θα αποφάσιζε μόνος του αν αξίζει να συνεχίσει. Δεν θα μετατρέπαμε το συνολικό πρόγραμμα σε ανοικτό, εξ αποστάσεως παρά τις επισημάνσεις όλων των αξιολογήσεων που απαιτούν να γίνει υποχρεωτική η παρακολούθηση! Η πρώτη μεταρρύθμιση που πρέπει να κάνουμε είναι η μελέτη των επιπτώσεων όσων νομοθετούμε. Α! και είναι καλύτερα να προλαβαίνεις, παρά να προσπαθείς να διορθώσεις εκ των υστέρων...
Έθνος




0 Σχόλια