Αλεξία Σβώλου-ΝάνουΟι πολιτικές λιτότητας των τριών τελευταίων ετών καταδίκασαν ενάμισι εκατομμύριο Έλληνες στην ανεργία και έγιναν αιτία να ξαναγραφτεί στην πατρίδα μας το προφητικό έπος του Β. Ουγκό, που αυτές τις μέρες παίζεται στους κινηματογράφους, έχοντας βραβευτεί με τρία Όσκαρ. Σε αυτή τη νέα ελληνική παραγωγή, τους Άθλιους του Μνημονίου, πρωταγωνιστούν
άνθρωποι της διπλανής πόρτας που τα έχασαν όλα και βρέθηκαν να κοιμούνται σε παγκάκια και πλατείες, με το κράτος να παραμένει απαθής θεατής στο δράμα τους.
Οι ιστορίες τους, όπως οι ίδιοι τις διηγούνται στα Κέντρα Ημέρας της οργάνωσης PRAKSIS, όπου πηγαίνουν για να πλυθούν, να ξεκουραστούν και να νιώσουν άνθρωποι, συγκλονίζουν. Το ίδιο και οι εικόνες που ολοένα συχνότερα βλέπουμε στις τηλεοράσεις μας από τις κοινωνικές λαϊκές αγορές, με εκατοντάδες πεινασμένους ανθρώπους έτοιμους να ποδοπατηθούν για μια σακούλα δωρεάν τρόφιμα, όπως συνέβη πριν από λίγες μέρες στο Κορωπί.
Η ζωή ξεπερνά την τέχνη
Εικόνες ντροπής, γνωστές μόνο από την Κατοχή, από κάποια ταινία για τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ή από εκείνους τους πρώτους «Άθλιους», στο Παρίσι του 1832, όταν άναβε η σπίθα για τη μεγάλη κοινωνική επανάσταση. Να όμως που η ζωή ξεπερνά την τέχνη και μας συστήνει ξανά τον Γιάννη Αγιάννη, την Επονίν και τη Φοντίν στα οικεία πρόσωπα του Μανώλη, του Δημήτρη και της Αμαλίας, τριών άνεργων μεσήλικων συμπολιτών μας, που βρέθηκαν ένα πρωί στο δρόμο και γνώρισαν από πρώτο χέρι τι θα πει να φτάνεις στον πάτο του βαρελιού.
Ο 55χρονος Μανώλης, μαρμαράς στο επάγγελμα, είχε δική του επιχείρηση στην Καλαμάτα, που έκλεισε αφήνοντάς τον με χρέη. Έχασε το σπίτι του, τον κόσμο του, ένιωσε να τον πνίγει η ντροπή. Στους οικείους του είπε πως πάει στην Αμερική να βρει τον αδερφό του και ήρθε στην Αθήνα να χαθεί στο πλήθος. Η μικρή του κόρη, φοιτήτρια στην πρωτεύουσα, δεν γνωρίζει ότι ο πατέρας της ζει εδώ και δύο χρόνια στους δρόμους της ίδιας πόλης. Εκείνος δακρύζει όταν μιλά γι’ αυτήν και έρχεται στο Κέντρο Ημέρας της PRAKSIS για να πλυθεί, να πει τον πόνο του, να νιώσει ασφάλεια. Άλλη ιστορία, ίδια δυστυχία για τον 59χρονο Δημήτρη, οδηγό διεθνών μεταφορών, που έχασε το φορτηγό του και έφυγε από το σπίτι του, όταν η φτώχεια έφερε γκρίνια στην οικογένεια. Στα παιδιά του είπε ψέματα πως μπάρκαρε, ενώ εδώ και ένα χρόνο μένει σε μια στοά στο κέντρο της Αθήνας και τα βράδια κοιμάται δίπλα σε μια τράπεζα, για να νιώθει πιο ασφαλής.
Σε παγκάκι μιας αθηναϊκής πλατείας βρέθηκε πριν από έξι μήνες και η 52χρονη Αμαλία, άνεργη νοσηλεύτρια, παρέα με τον 24χρονο, επίσης άνεργο γιο της, που σπούδασε γραφίστας, για να δει τα όνειρά του να πεθαίνουν στη μνημονιακή Ελλάδα.
Η μονογονεϊκή οικογένεια που έχει βρεθεί ήδη μία φορά στο δρόμο εξακολουθεί να ζει σε συνθήκες ένδειας, τρέφεται από τα συσσίτια της Εκκλησίας και δυσκολεύεται πολύ να τα βγάλει πέρα, κάνοντας μόνο περιστασιακές δουλειές. Πρόσφατα μητέρα και γιος έπαθαν βρογχοπνευμονία και έμειναν χωρίς φάρμακα και χωρίς φαγητό για μέρες, καθώς με 40οC πυρετό δεν είχαν κουράγιο να πάνε στην Εκκλησία να πάρουν το συσσίτιο. Όπως διηγείται η Αμαλία στην «F.S.», «καθόμουν δίπλα στο παιδί μου να του βάζω κομπρέσες στο κεφάλι και νόμιζα ότι θα σωριαστώ στο πάτωμα. Θέλω να πουλήσω το νεφρό μου για να μπορέσουμε να ζήσουμε. Πέστε μου τι πουλιέται από ένα ανθρώπινο σώμα να το δώσω. Είναι στιγμές που μου έρχεται να πέσω στο κενό από μια ταράτσα. Να πάω στο Σύνταγμα να πυρποληθώ. Αν όμως πεθάνω, τι θα απογίνει ο Γιάννης; Εμένα έχει μόνο, πώς να τον αφήσω;».
Ιδιωτική πρωτοβουλία
Αν όμως το κράτος εγκατέλειψε τις στρατιές των ανέργων οι οποίοι συνθέτουν τους νεο-Άθλιους του Μνημονίου, δεν ισχύει το ίδιο για τον ιδιωτικό φορέα, που σε αυτή τη δύσκολη συγκυρία αναλαμβάνει να βάλει πλάτη για τους φτωχούς, τους ανασφάλιστους και τα παιδιά. Με μπροστάρη το κορυφαίο φιλανθρωπικό Ίδρυμα «Σταύρος Νιάρχος», ο ιδιωτικός τομέας προσφέρει έως το 2015 100 εκατ. ευρώ για την ανακούφιση των ανθρώπων που πλήττονται περισσότερο από την οικονομική κρίση σε κάθε γωνιά της επικράτειας. Ναυαρχίδα των δράσεων που υλοποιούνται με την υποστήριξη του Ιδρύματος «Σταύρος Νιάρχος» αποτελεί το πρόγραμμα κοινωνικής κατοικίας «Συν στο πλην» της οργάνωσης PRAKSIS, που υιοθετεί ελληνικές οικογένειες οι οποίες βρέθηκαν στα πρόθυρα της ένδειας και τους δίνει πίσω την αυτονομία τους, εξασφαλίζοντας εργασία στα άνεργα μέλη και επιδότηση στέγης. Ήδη 240 οικογένειες ολοκλήρωσαν το πρόγραμμα, ανακτώντας μια αξιοπρεπή διαβίωση χωρίς χρέη και το ίδρυμα εκτιμά πως με τη διεύρυνση του προγράμματος θα μπορεί πλέον να υιοθετεί 520 οικογένειες μηνιαίως σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη.
Ανακούφιση
Το πιο εντυπωσιακό στοιχείο είναι πως όταν οι οικογένειες εντάχθηκαν στο πρόγραμμα, το 85% αυτών είχε χρέη, ενώ όταν το ολοκλήρωσαν το 81% δεν χρωστούσε πια ούτε ευρώ! «Το φιλόδοξο πρόγραμμα “Συν στο πλην” συμπληρώνεται από τα δύο Κέντρα Ημέρας Αστέγων που λειτουργούν στην Αθήνα και τον Πειραιά, στα οποία βρήκαν καταφύγιο 2.000 άτομα» εξηγεί ο πρόεδρος της PRAKSIS Τζανέτος Αντύπας. Χάρη στα δύο κέντρα υποδοχής αστέγων έγινε και μια πρώτη καταγραφή των 1.200 ανθρώπων που ζουν στο δρόμο στο Λεκανοπέδιο της Αττικής, ενώ άλλα 800 άτομα ζουν επιβεβαιωμένα σε επισφαλείς συνθήκες κατοικίας.
Μια άλλη δράση του Ιδρύματος «Σταύρος Νιάρχος» περιλαμβάνει τη χορήγηση επισιτιστικής βοήθειας σε 124 δημόσια σχολεία της επικράτειας και σε 20.000 μαθητές, με τη βοήθεια του Ινστιτούτου Προληπτικής Περιβαλλοντικής και Εργασιακής Ιατρικής «Prolepsis». Καθημερινά διανέμονται 1.076.382 μικρογεύματα, ενώ από πέρυσι έχουν διανεμηθεί πάνω από 4,5 εκατομμύρια μικρογεύματα στα σχολεία, τα οποία διδάσκουν καλές διατροφικές συνήθειες στα παιδιά, καθώς τα γεύματα περιλαμβάνουν σάντουιτς, γάλα και φρούτο. Εξίσου σημαντική είναι η δημιουργία δύο κινητών ιατρικών μονάδων της πολυκλινικής του Ολυμπιακού Χωριού, οι οποίες θα επισκέπτονται ετησίως 35 άγονα νησιά, με δυνατότητα 50 επισκέψεων την ημέρα, όπως και η οικονομική ενίσχυση του Κέντρου Προστασίας του Παιδιού Αττικής «Η Μητέρα». Ο διοικητής του Δημήτρης Βεζυράκης εξηγεί πως μόνο το 2012 το κέντρο πήρε υπό την προστασία του 645 παιδιά και καταρρίπτει το μύθο πως οι Έλληνες εγκαταλείπουν τα παιδιά τους λόγω της φτώχειας, λέγοντας πως τα παιδιά εγκαταλείπονται όταν έχουν αναπηρίες και όταν η μητέρα είναι τοξικομανής ή έχει νοητική υστέρηση, οπότε δεν μπορεί να τα φροντίσει.
Κραυγές αγωνίας
Και ενώ η ανεργία εξελίσσεται σε εθνικό εφιάλτη και ταυτόχρονα σε αποτρεπτικό παράγοντα για την προσέλκυση ξένων επενδύσεων, η Πανελλήνια Ένωση Φαρμακοβιομηχανίας (ΠΕΦ) κρούει τον κώδωνα του κινδύνου, επισημαίνοντας ότι κάθε απόφαση που εντείνει την αποβιομηχάνιση της χώρας είναι εγκληματική υπό τις δεδομένες συνθήκες. Σε μια ανακοίνωση που μοιάζει περισσότερο με κραυγή αγωνίας, η ΠΕΦ τονίζει πως ο μόνος τρόπος αναχαίτισης αυτής της φαινομενικά χωρίς τέλος πτώσης είναι η συγκέντρωση όλων των δυνάμεων σε μια εθνική προσπάθεια με στόχο την ανάπτυξη της εγχώριας παραγωγής. Μια άλλη κραυγή αγωνίας έρχεται από τον Ιατρικό Σύλλογο Αθηνών, που προειδοποιεί πως το χάος το οποίο δημιουργείται κάθε τρεις και λίγο όταν πέφτει το σύστημα ηλεκτρονικής συνταγογράφησης εντείνει την ταλαιπωρία των ασθενών. Μέχρι να λυθούν τα προβλήματα, οι γιατροί καλούνται να εκδίδουν χειρόγραφες συνταγές χρησιμοποιώντας το ενιαίο έντυπο συνταγολογίου του ΕΟΠΥΥ, οι οποίες θα εκτελούνται κανονικά από τα φαρμακεία. Οι υπόλοιπες πληγές του τομέα της υγείας περιλαμβάνουν την κωλυσιεργία στις αποπληρωμές των χρεών του ΕΟΠΥΥ και τις δραματικές ελλείψεις γιατρών και νοσηλευτών στις μονάδες εντατικής θεραπείας, ενώ ανακούφιση σε 200.000 άνεργους και ανασφάλιστους συμπολίτες μας αναμένεται να προσφέρει την προσεχή διετία το εισιτήριο ελεύθερης πρόσβασης για τα δημόσια νοσοκομεία.
0 Σχόλια