Το μαύρο χιούμορ της ταινίας του Γουίλιαμ Φρίντκιν "Killer Joe" ξεχωρίζει
Ενα αλλιώτικος από αυτόν που ξέρουμε Μάθιου Μακ Κόναχι στον ρόλο του αστυνομικού /δολοφόνου «Killer Joe»
Το μαύρο χιούμορ της τελευταίας ταινίας του έμπειρου σκηνοθέτη Γουίλιαμ Φρίντκιν, ξεχωρίζει σε μια αδύναμη εβδομάδα που ισοπεδώνεται από την κυριαρχία του 18ου φεστιβάλ Νύχτες Πρεμιέρας στις αίθουσες ODEON ΟΠΕΡΑ 1 - 2 μ ΙΝΤΕΑΛ και ΔΑΝΑΟΣ 1 - 2 (δείτε σχετικό βίντεο και θέμα).
Killer ερμηνεία
Κάποτε οι μύες και οι γραμμώσεις του Μάθιου Μακ Κόναχι ήταν το πιο χρήσιμο εργαλείο του στην υποκριτική. Εδώ και μερικά χρόνια όμως με «άτυπη» αφετηρία το θρίλερ «Ο δικηγόρος του Λίνκολν», ο Μακ Κόναχι έχει περάσει σε ένα διαφορετικό επίπεδο, έχει ωριμάσει, ενδιαφέρεται για ρόλους μέσω των οποίων μπορεί να σκάψει βαθιά μέσα του και να βγάλει πρόσωπα που αλλάζουν από τη μία ταινία στην άλλη. Στο «Killer Joe» ο Μακ Κόναχι είναι μια μικρή αποκάλυψη.
Βασισμένη στο σκληρό αλλά και ταυτοχρόνως αστείο (με έναν βάρβαρο τρόπο) θεατρικό έργο του Τρέισι Λετς, το «Killer Joe» ακολουθεί την πορεία ενός αστυνομικού του Ντάλας του οποίου η δεύτερη δουλειά είναι… δολοφόνος επί πληρωμή. Λιγομίλητος και προσεκτικός, αδίστακτος και πανέξυπνος, ο Killer Joe μοιάζει με σκοτεινή εκδοχή του Λούκι Λουκ, τοποθετημένη στη σύγχρονη εποχή. Οταν αναλαμβάνει τη δολοφονία μιας γυναίκας για λογαριασμό του γιου της (Εμίλ Χιρς) και του πρώην συζύγου της (Τόμας Χέιντεν Τσερτς) ο Killer Joe θα βρεθεί μπροστά σε μια στρατιά ηλιθίων τους οποίους θα πρέπει να αντιμετωπίσει αναλόγως.
Η ταινία δεν παίρνει ποτέ στα σοβαρά τον εαυτό της και ενίοτε γίνεται μια ιδέα πιο γκροτέσκα απ' όσο ίσως χρειαζόταν. Μια σκηνή της πάντως, ενδέχεται να γίνει κλασική. Ο Μακ Κόναχι κρατά ένα μπούτι κοτόπουλου στη θέση του πέους του και αναγκάζει την γεροσεξουλιάρα πλέον Τζίνα Γκέρσον να το γλείψει σαν να κάνει πεολειξία. Είναι αδύνατον να περιγραφεί το τι συνέβη στο περσινό Φεστιβάλ Βενετίας όπου το «Killer Joe» έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα του. Οταν ήρθε η ώρα αυτής της σκηνής, που παρεμπιπτόντως διαρκεί… όσο χρειάζεται για να φτάσει κανείς σε οργασμό, η αίθουσα τραντάχτηκε από τα χειροκροτήματα!
Βαθμολογία: 3
Αίθουσες: ΘΗΣΕΙΟΝ - ΑΘΗΝΑΙΑ - ΑΕΛΛΩ - STER ESCAPE ΙΛΙΟΝ - ΑΙΓΛΗ -
ΑΘΗΝΑΙΟΝ - ΑΘΗΝΑΙΟΝ CINEPOLIS ΓΛΥΦΑΔΑ - ODEON KOSMOPOLIS ΜΑΡΟΥΣΙ - STER ESCAPE ΙΛΙΟΝ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ STER
Πολωνοεβραϊκός θρήνος
Οι βαρβαρότητες των ναζιστών κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου επιστρέφουν για ακόμη μία φορά στην μεγάλη οθόνη μέσω της ταινίας «Νικώντας το σκοτάδι» («In darkness», Πολωνία, 2011) που σκηνοθέτησε η Πολωνή Ανιέσκα Χόλαντ, φτάνοντας μάλιστα ως τις υποψηφιότητες των Οσκαρ (το έχασε δικαιότατα από το «Ενας χωρισμός» του Ασγκάρ Φαρχαντί).
Βαριά και μέσα στην ένταση, η ταινία ανιχνεύει την καθημερινότητα των κατοίκων της πολωνέζικης πόλης ενώ αγωνίζονται να γλιτώσουν με όποιον τρόπο μπορούν. Συγκλονιστικές σκηνές ωμής βίας με γυναίκες να τρέχουν ολόγυμνες στα δάση γνωρίζοντας ότι θα πεθάνουν, εκτελέσεις εν ψυχρώ στους δρόμους, μαρτύρια που προκαλούν ανατριχίλα. Τα έχουμε δει δεκάδες φορές, τα ξέρουμε. Την ίδια ώρα η ταινία μας υπενθυμίζει πόσο εύκολα μπορεί να χαθεί η ανθρωπιά μέσα στις συνθήκες χάους. Κι αυτό το ξέρουμε. Κι ότι οι εβραίοι την πάτησαν περισσότερο από όλους; Ε, αυτό κι αν το ξέρουμε!
Το εύρημα της ταινίας (αν μπορεί κανείς να το χαρακτηρίσει εύρημα) είναι ότι οι κατατρεγμένοι δεν είναι μια ενωμένη «αγία» γροθιά μπροστά στον κοινό εχθρό. Αντιθέτως, ο καθένας μόνος προσπαθεί με όποιον τρόπο μπορεί να σωθεί ακόμη και αν αυτό σημαίνει τον θάνατο του άλλου. Ο σώζων εαυτόν σωθήτω που λέμε.
Η Χόλαντ κινηματογραφεί με όρεξη την υστερία, ο φακός κουνιέται διαρκώς σαν να ακολουθεί με αυτόν τον τρόπο το λαχάνιασμα της αγωνίας όσων προσπαθούν να σωθούν. Αυτό όμως συχνά γίνεται κουραστικό, ενώ φέρνοντας στο μυαλό σου παλιές αλλά και πρόσφατες πολωνέζικες ταινίες που είχαν επίσης τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο σε πρώτο πλάνο (από το θρυλικό «Κανάλ» του Αντρέι Βάιντα μέχρι τον «Πιανίστα» του Ρόμαν Πολάνσκι), κάπου νιώθεις ότι το όλο θέμα έχει πια εξαντληθεί.
Βαθμολογία: 2
Αίθουσες: ΑΒΑΝΑ - ΓΑΛΑΞΙΑΣ
Πορτοκάλια και αστέρια
Εμπνευσμένο από τις σελίδες του Γιοστέιν Γκάαρντερ (συγγραφέας του μπεστ σέλερ «Ο κόσμος της σοφίας») το «Κορίτσι με τα πορτοκάλια» («Appelsinpiken», Νορβηγία, 2011) είναι μια καλοφτιαγμένη, καλοσουλουπωμένη αλλά και ολίγον τι καραμελωμένη, υπερβολικά corny μελούρα, κομμένη και ραμμένη για θεατές χωρίς ιδιαίτερες απαιτήσεις.
Με το κόκκινο πανωφόρι της να ξεχωρίζει στην κυκλοφορία του Οσλο όπως η μπέρτα της Κοκκινοσκουφίτσας στο δάσος, το κορίτσι του τίτλου της ταινίας (Ανι Νταρ Νίγκααρντ) «αποπλανά» μες στο τραμ τον νεαρό φοιτητή (Χάραλντ Τόμσον Ρόζενστρομ) που αφού μαζέψει τα πορτοκάλια που έπεσαν από τη σακούλα, την ερωτεύεται κεραυνοβόλα και ταξιδεύει εν μέσω εξεταστικής περιόδου για να τη βρει στη Σεβίλλη. Εκεί το φιλμ γεμίζει από glossy καρτ ποστάλ της ισπανικής πόλης και μουλιάζει στα νερά χαριτωμένων μπουγέλων και τα σάλια ερωτευμένων. Το φιλμ είναι μοιρασμένο σε δύο χρόνους, το παρελθόν με τα πορτοκάλια και το παρόν με τα αστέρια, αφού ο φοιτητής έχει κληροδοτήσει την ιστορία του στον γιο του (Μίκαελ Μπρατ Σίλσετ) κι εκείνος ακολουθεί τα χνάρια του στα χιόνια με το τηλεσκόπιο και τη δική του κοπέλα.
Ολα γίνονται με μεγάλη ευκολία, χωρίς όμως η ταινία να προσβάλλει ούτε την αισθητική αλλά ούτε τη νοημοσύνη σου. Μοιάζει με διασταύρωση του «Love story» («Πώς λες σε κάποιον ότι πεθαίνεις;» ακούμε σε κάποια σκηνή της ταινίας) και επεισοδίου τηλεοπτικής σειράς με πρωταγωνιστή τον Χριστόφορο Παπακαλιάτη (και ελπίζω να μη βάζω ιδέες σε κανέναν).
Βαθμολογία: 2
Αίθουσες: ΣΙΝΕ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ
Brave χωρίς heart
Σε αντίθεση με αριστουργήματα της PIXAR στο κινούμενο σχέδιο, με ταινίες όπως το «Ψάχνοντας τον Νέμο», τα «Ζουζούνια» και το «Up - Ψηλά στον ουρανό», το τρισδιάστατο «Brave» (ΗΠΑ, 2012) έχει προβλήματα ρυθμού και μια άχαρη κοκκινομάλλα ως κεντρική ηρωίδα - είναι μάλιστα η πρώτη γυναίκα που πρωταγωνιστεί σε ιστορία της PIXAR.
Με πυρήνα ένα χωριό των σκωτσέζικων Χάιλαντς (που θυμίζει κάπως το γαλατικό χωριό του Αστερίξ) το «Brave» παρακολουθεί τις περιπέτειες της Μερίντα, ενός επαναστατημένου κοριτσιού που έρχεται συχνά σε σύγκρουση με τη βασίλισσα μητέρα της. Το ταξίδι στην περιπέτεια θα έχει ως αφορμή την προσπάθεια της κοπέλας να επαναφέρει στη φυσική κατάστασή της τη μητέρα της, η οποία εξαιτίας της πρώτης μεταμορφώθηκε σε αρκούδα με τη συνδρομή μιας φαφούτας μάγισσας που μετά χάθηκε.
Στην περιπέτεια ρόλο θα παίξουν και τα τρίδυμα αδελφάκια της, τρεις απίστευτοι μπόμπιρες που τρώνε σαν παμφάγα ό,τι βρουν μπροστά τους και κάνουν σκανδαλιές. Νομίζω ότι αν το φιλμ είχε εστιάσει πάνω τους θα ήταν πολύ πιο διασκεδαστικό. Γιατί στη μορφή που το είδα είναι ένα γενναίο ταξίδι από το οποίο λείπει η καρδιά. Brave χωρίς heart. Αυτό μπορεί να μην προβληματίσει τους μικρούς σε ηλικία θεατές αλλά οι μεγάλοι, στους οποίους η PIXAR επίσης απευθυνόταν πάντα με επιτυχία, αυτή τη φορά θα βαρεθούν.
Και ίσως να μην είναι τυχαίο που αυτή η δημιουργία της κορυφαίας PIXAR αντιμετώπισε τεράστια παρασκηνιακά προβλήματα, με βασικότερο την αποχώρηση της σκηνοθέτριας Μπρέντα Τσάπμαν προτού ολοκληρωθεί η παραγωγή (σύμφωνα με οδηγία της εταιρείας η ταινία θα προβληθεί μόνον μεταγλωττισμένη).
Βαθμολογία: 2
Αίθουσες: ΑΑΒΟΡΑ - ΑΕΛΛΩ - ΑΘΗΝΑΙΑ - ΑΙΓΛΗ - ΑΘΗΝΑΙΟΝ - ΑΘΗΝΑΙΟΝ CINEPOLIS ΓΛΥΦΑΔΑ - ΚΗΦΙΣΙΑ - ODEON KOSMOPOLIS ΜΑΡΟΥΣΙ - ODEON STARCITY - STER ESCAPE IΛION - VILLAGE ΦΑΛΗΡΟ - VILLAGE ΠΑΓΚΡΑΤΙ - VILLAGE ΡΕΝΤΗ - VILLAGE ΜALL - VILLAGE ATHENS METRO MALL ΑΓ. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ - ΝΑΝΑ - ΤΡΙΑ ΑΣΤΕΡΙΑ - ΑΛΙΚΗ - ΔΡΟΣΙΑ - ΒΑΡΚΙΖΑ - ΣΙΝΕ ΓΑΛΑΤΣΙ - ΣΙΝΕ ΑΝΟΙΞΙΣ - ΣΙΝΕ ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΧΑΙΔΑΡΙ - ΤΡΙΑ ΑΣΤΕΡΙΑ - ΦΟΙΒΟΣ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ODEON ΠΛΑΤΕΙΑ - VILLAGE COSMOS - STER - ΝΑΤΑΛΙ
Μπαγιάτικη ρώσικη σαλάτα σε 3D
Από το σημείο 0 καταλαβαίνεις ότι τίποτε από πλευράς περιεχομένου δεν πρόκειται να έχει αλλάξει στο «Resident Evil: Η τιμωρία» σε σχέση με το πρώτο «Resident Evil» που γυρίστηκε πριν ακριβώς από 10 χρόνια και στα υπόλοιπα τρία. Δεν είναι αλλαγμένο ούτε καν το… πρόσωπο της Μίλα Γιόβοβιτς που βέβαια έχει μεγαλώσει 10 χρόνια από το 2002, αν και εδώ δείχνει τουλάχιστον 10 χρόνια νεότερη (από το… 2002).
Μάλλον θα οφείλεται στο ότι ο ιός που κυκλοφορεί στην ιστορία της ταινίας, μολύνοντας ταυτοχρόνως τα πέντε μέχρι σήμερα σενάριά της, την έχει κάνει τόσο πολύ δυνατή. Αλλά και στα οπτικά εφέ που κάνουν πλέον θαύματα. Οχι μόνον στο πρόσωπο της Μίλα αλλά και στις εμετικές σκηνές που η ταινία με υπερηφάνεια προβάλλει. Π.χ. τα φρικώδη πρόσωπα των ζόμπι που ανοίγουν σαν ορχιδέες βγάζοντας δηλητηριώδεις γλώσσες.
Τώρα το τι ακριβώς συμβαίνει στην ταινία πέραν του απίστευτου θορύβου και των πολλαπλών εικονικών πραγματικοτήτων στις οποίες ταλαντεύεται, να με συγχωρεί η χάρη του σκηνοθέτη Πολ Γ. Σ. Αντερσον αλλά δεν το κατάλαβα. Ενδεχομένως θα το καταλάβουν οι φαν της ταινίας στους οποίους κυρίως απευθύνεται. Αυτό που εγώ κατάλαβα όμως είναι ότι ο σκηνοθέτης έχει στο κεφάλι του πολλά, από το «Kill Bill» του Ταραντίνο, μέχρι τα ζόμπι του Ρομέρο, το «Αλιεν» του Ρίντλεϊ Σκοτ αλλά και το «Matrix» των αδελφών Γουατσόφσκι. Αν προσθέσετε και τα σεναριακά ευρήματα περί Ψυχρού Πολέμου, ε τότε το 'χετε: ρώσικη σαλάτα βεριτάμπλ!
Βαθμολογία: 0
Αίθουσες: ΑΕΛΛΩ - ΑΘΗΝΑΙΟΝ CINEPOLIS ΓΛΥΦΑΔΑ - ODEON KOSMOPOLIS ΜΑΡΟΥΣΙ - ODEON STARCITY - STER ESCAPE IΛION - VILLAGE ΠΑΓΚΡΑΤΙ - VILLAGE ΦΑΛΗΡΟ - VILLAGE ΡΕΝΤΗ - VILLAGE ΜALL - VILLAGE ATHENS METRO MALL ΑΓ. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ - ΝΑΝΑ - ΤΡΙΑ ΑΣΤΕΡΙΑ - ΣΙΝΕ ΑΝΟΙΞΙΣ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ODEON ΠΛΑΤΕΙΑ - VILLAGE COSMOS - STER
ΟΙ ΕΠΑΝΕΚΔΟΣΕΙΣ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ
>> «Το χέρι που σκοτώνει» («Shadow of a doubt», ΗΠΑ, 1943) του Αλφρεντ Χίτσκοκ. Με φόντο μια μικρή πόλη των Ηνωμένων Πολιτειών, ονόματι Σάντα Ρόζα, ο Χίτσκοκ, εδώ, δηλώνει ότι το κακό μπορεί να μπει παντού. Και μπαίνει. Με κάθε μάσκα. Ακόμα και με εκείνη ενός αγαπημένου συγγενούς, του θείου Τσάρλι (Τζόζεφ Κότεν), που είναι ο πρώτος ψυχοπαθής σε ταινία του Χίτσκοκ και μέσω αυτού ο σκηνοθέτης δηλώνει ότι η αγάπη, η κατανόηση και η τάξη γκρεμίζονται μπροστά στην παράνοια. Κυνηγημένος από την αστυνομία ο Τσάρλι καταφεύγει στην οικογένειά του αναπτύσσοντας μια έντονη σχέση με τη συνονόματή του ανιψιά (Τερέζα Ράιτ).
Η πιο ευχάριστη ανάμνηση του Χίτσκοκ από την εμπειρία της δημιουργίας αυτής της ταινίας ήταν η συνεργασία του με τον αμερικανό συγγραφέα Θόρντον Γουάιλντερ. Σε αντίθεση με την Αγγλία όπου ο Χίτσκοκ δούλευε πάντοτε με τους καλύτερους ηθοποιούς και συγγραφείς, στην Αμερική είχε πάρει αρνητικές απαντήσεις από αρκετούς που σνόμπαραν το είδος της δουλειάς που τον ενδιέφερε και υπηρετούσε. Είχε λοιπόν βρεθεί προ εκπλήξεως όταν ο Θ. Γουάιλντερ, ένας από τους καλύτερους συγγραφείς εκείνης της εποχής, έδειξε ενδιαφέρον για μια συνεργασία. Ο Χίτσκοκ τον επέλεξε προσωπικά καθότι μεγάλος θαυμαστής του θεατρικού έργου «Η μικρή μας πόλη».
Βαθμολογία: 3
Αίθουσες: CAPITOL ΖΕΦΥΡΟΣ - ΡΙΒΙΕΡΑ
>> «Η σκύλα» («Scarlet Street», ΗΠΑ, 1945) του Φριτζ Λανγκ. Η σχέση ανάμεσα σε μια ατίθαση γυναίκα και τον ηλικιωμένο ταμία που είναι τρελά ερωτευμένος μαζί της, έχει τραγική κατάληξη. Ο κοντόχοντρος Εντουαρντ Ρόμπινσον και η ελκυστική (αν και όντως σκύλα) Τζόαν Μπένετ είναι το «καταραμένο» ζευγάρι αυτού του χαρακτηριστικού νουάρ μελοδράματος της δεκαετίας του 1940, το οποίο γυρίστηκε με την σκηνοθετική ακρίβεια που διακρίνει κανείς σε όλες τις ταινίες του Φριτς Λανγκ («Metropolis», «Μ»). Η ασπρόμαυρη φωτογραφία του Μίλτον Κρέισνερ συνδράμει τα μέγιστα στην ατμόσφαιρα αλλά η συγκεκριμένη ταινία δεν ανήκει στα νουάρ του σκηνοθέτη που προτιμώ, με κορυφαία, την «Μεγάλη κάψα» που γυρίστηκε οκτώ χρόνια αργότερα.
Βαθμολογία: 3
Αίθουσες: CAPITOL ΖΕΦΥΡΟΣ
ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ: 5: εξαιρετική, 4: πολύ καλή, 3: καλή, 2: ενδιαφέρουσα, 1: μέτρια, 0: απαράδεκτη
0 Σχόλια