Τα λάθη του ΔΝΤ και της Αθήνας

Γράφει ο Μιχάλης Ιγνατίου

Παρακολουθώντας «ζωντανά» την ενημέ­ρωση του εκπροσώπου του ΔΝΤ, την περα­σμένη Πέμπτη, σκέφθηκα το απλό και συνάμα βασανιστικό ερώτημα: Γιατί δεν μπόρεσε καμία κυβέρνηση να εκμεταλλευτεί την επιθυμία του Ταμείου για αναδιάρθρωση (το 2010) και για ελάφρυνση (στη συνέχεια) του ελληνικού χρέους;

Ο εκπρόσωπος του Ταμείου ήταν κατηγορημα­τικός για το θέμα του χρέους, αλλά και για τη λιτότητα, την οποία δεν αντέχουμε πλέον κανένας. Δήλωσε επίσημα και δημόσια ότι το Ταμείο ζητά γενναία ελάφρυνση και τερματισμό της λιτότητας, επειδή δεν οδηγεί πουθενά.
Θα μου πείτε -και θα έχετε δίκιο- ότι το ΔΝΤ είναι ένας εκ των δανειστών που ευθύνεται για την κατάσταση της χώρας. Επέβαλε δυσβάστα­κτα μέτρα και άνευ προηγουμένου λιτότητα και στην προσπάθειά του να «διορθώσει» το αποτυχημένο πρώτο πρόγραμμά του, αντί να αλλάξει τη συνταγή που αποδείχθηκε καταστρε­πτική, επέβαλε πιο σκληρό, νομίζοντας πως θα κέρδιζε η χώρα τον χαμένο χρόνο των πρώτων δύο ετών. Ηταν και αυτό ένα μεγάλο ατόπημα. Το τελευταίο διάστημα το ΔΝΤ επιχειρεί να διορθώσει τα δικά του λάθη και βάζει ισχυρά στο τραπέζι το θέμα του χρέους. Βεβαίως, δεν θα επηρεαστούν θετικά οι ζωές μας εάν επιτευχθεί η ελάφρυνση, διότι είναι ζήτημα που θα φτάσει σε βάθος δεκαετιών, αλλά τουλάχιστον θα γνωρίζουμε ότι το βάρος των δανεικών θα μειω­θεί, αν όχι δραματικά, σε έναν μεγάλο βαθμό.
Η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα διέπραξε το σφάλμα των προηγούμενων. Επέλεξε να «κολλήσει» πάνω στους Ευρωπαίους και να μετατρέψει σε θανάσιμο εχθρό του το ΔΝΤ μόνο επειδή αυτό πουλά στις μάζες. Καλύπτοντας την κρίση από την πλευρά του Ταμείου άκουσα πλείστες φορές τη φράση ότι «οι εταίροι σας οι Ευρωπαίοι είναι πιο σκληροί από εμάς» και με κλειστά τα μάτια μπορώ να δώσω και αποδείξεις γι’ αυτό.
Τι θα μπορούσε να κάνει η παρούσα κυβέρνηση; Μα να εκμεταλλευθεί την αγωνία της Κριστίν Λαγκάρντ, η οποία δεν θέλει να κουβαλήσει το βάρος της αποτυχίας του Ελληνικού Προγράμματος και να ανέβει δυνατά στο τρένο της ελάφρυνσης, έστω και αν δούμε αποτελέσματα σε δέκα και πλέον χρόνια. Παράλληλα, αντί να επιμένει στο πρωτογενές πλεόνασμα του 3,5% μόνο και μόνο επειδή το υπέγραψε στο «αριστερό» Μνημόνιο, να αρπά­ξει τη νέα θέση του Ταμείου για τον τερματισμό της λιτότητας και να την κάνει σημαία. Δυστυ­χώς, ο πρωθυπουργός επιμένει... «ευρωπαϊκά» και αυτό τον οδηγεί σε κακές αποφάσεις.
Ο Νίκος Παππάς, που είχε στην Ουάσιγκτον υψηλού επιπέδου συναντήσεις -και πρέπει να του το αναγνωρίσω- πιστεύω ότι επέστρεψε πιο σοφός στην Ελλάδα. Πρώτον κατάλαβε ότι δεν υπάρχει καμία συνωμοσία σε εξέλιξη εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ και δεύτερον και πιο σημαντικό αντιλήφθηκε ότι πρέπει να σταματήσει η πολεμική εναντίον του ΔΝΤ και να βρεθεί τρόπος συνεργασίας για την ελάφρυνση του χρέους και τον τερματισμό της λιτότητας. Ξέρει τι πρέπει να γίνει, επειδή το άκουσε απ’ όλους τους συνομιλητές του που τον υποδέχθηκαν με ανοικτές τις πόρτες...

Πηγή: Έθνος

* Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μη συμπίπτουν με τις απόψεις του/της αρθρογράφου ή τα περιεχόμενα του άρθρου.