 |
Γράφει ο Νίκος Μελέτης
|
Με αγωνία και οργή η κοινή γνώμη παρακολουθεί τον τρόπο με τον οποίο οι Γερμανοί και λοιποί δανειστές επιχειρούν να στριμώξουν στη γωνία τη νέα ελληνική κυβέρνηση. Να της επιβάλουν τιμωρητικά και ταπεινωτικά αυτό που γνωρίζουν ότι δεν μπορεί να δεχθεί ως έχει. Το 70% των πολιτών, που σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις στηρίζει την κυβέρνηση στη σκληρή γραμμή στις διαπραγματεύσεις, είναι λίγο αν αναλογιστούμε την αγριότητα των δανειστών.
Μην μπερδευόμαστε: η διαπραγμάτευση δεν γίνεται με όπλο μόνο το δίκιο μας ή τη μαζικότητα μιας συγκέντρωσης και τις δημοσκοπήσεις.
Αν ήταν έτσι, θα είχε λυθεί το Σκοπιανό σύμφωνα με τα δίκια μας από την εποχή των μεγάλων συλλαλητηρίων του 1992. Δεν στοίχιζε και τίποτα στον Γερμανό φορολογούμενο. Αμ δε.
Όσο για τις δημοσκοπήσεις, απλώς να διευκρινίσουμε ότι το 70% δεν λέει ακριβώς «ναι» στη σύγκρουση και ό,τι είναι να γίνει ας γίνει... Οι δύο πλευρές, έστω κι αν κάθονται στην ίδια μεριά του τραπεζιού -όπως θέλει ο κ. Βαρουφάκης- συμφωνούν σε ένα πράγμα: να μείνει η Ελλάδα στο ευρώ. Και διαφωνούν σχεδόν σε όλα τα υπόλοιπα τα οποία απαιτούνται για να μη φύγει η Ελλάδα από την Ευρωζώνη.
Συνεπώς, για να μην καταλήξουμε εκεί που όλοι δηλώνουν τουλάχιστον δημοσίως ότι δεν πρέπει να φθάσουμε, θα πρέπει μέσα σε ασφυκτικό πλαίσιο να γίνουν θετικές κινήσεις. Όχι δογματισμοί, όχι απειλές, όχι τελεσίγραφα. Και αυτό αφορά πρωτίστως τους Γερμανούς. Ούτε όμως απειλές πυρηνικού πολέμου όταν ξέρουν όλοι ότι το οπλοστάσιό μας φθίνει μέχρι καλάσνικοφ. Ούτε θεωρίες παιγνίων, ούτε προσωπικά στοιχήματα, ούτε ρίξιμο της γέφυρας πίσω σου στον «δρόμο χωρίς επιστροφή».
Γιατί ενίοτε ο πόλεμος ξεκινά από ένα τυχαίο γεγονός. Και σε κάθε πόλεμο δεν έχει τόση σημασία ποιος έχει το δίκιο με το μέρος του. Κερδίζει αυτός που μένει ζωντανός.
Έθνος
* Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μη συμπίπτουν με τις απόψεις του/της αρθρογράφου ή τα περιεχόμενα του άρθρου.
0 Σχόλια