Ένας Μεγάλος έριξε την «αυλαία» του!...

Του Καθηγητή Γιώργου Πιπερόπουλου

Ιστορική μέρα για το ποδόσφαιρο της Αγγλίας και όχι μόνο η Τετάρτη 8 του Μάη 2013 καθώς από το πρωί κυριαρχεί στα Αγγλικά και διεθνή ΜΜΕ η απόφαση του Σερ Άλεξ Φέργκιουσον, επί 27 συναπτά έτη τεχνικού διευθυντή της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ να παραιτηθεί!...


Σε μια θεαματική κίνηση ο ίδιος ο άνθρωπος που ανέβασε την ομάδα από μια πολύ δυνατή αλλά περιφερειακή παρουσία στο Αγγλικό ποδόσφαιρο σε θέση παγκόσμιας αναγνώρισης αποφάσισε να τερματίσει την καριέρα του.

Στην διάρκεια της θητείας του ο Σερ Άλεξ Φέργκιουσον κέρδισε 13 πρωταθλήματα, δύο Ευρωπαϊκούς τίτλους, και πολλά κύπελλα…

Στην υπαρξιακή θεώρηση η ζωή αποτελεί μια παρένθεση που στοχεύει στην αναίρεση του προκαθορισμένου τέλους, στο μετριασμό της άδικης μοίρας κάθε ζωντανού οργανισμού με την παρεμβολή μιας σειράς νοημάτων και πράξεων που ελπίζουμε ότι θα απαλύνουν το σοκ της ανυπαρξίας. Από τη στιγμή που γεννιόμαστε βρισκόμαστε αντιμέτωποι με το θάνατο, από τη στιγμή που ανατέλλει στο στερέωμα η προσωπική μας ύπαρξη αρχίζει ο αγώνας για την παράταση της αναπόφευκτης δύσης...

Στο μέτρο που πασχίζουμε να γεμίσουμε με νοήματα την παρένθεση της προσωπικής μας ζωής δημιουργούμε την προσωπική μας ιστορία διευρύνοντας τους κύκλους των γνωριμιών, χτίζουμε καριέρες και κοινωνικές δραστηριότητες, συσσωρεύουμε υλικά αγαθά, απολαμβάνουμε την αναγνώριση. Και, φυσικά, διαιωνίζουμε την ύπαρξή μας στο χρόνο προεκτείνοντας το εγώ μας με παιδιά που γεννούμε, με τους απογόνους μας.

Στην πολιτική, στις επιστήμες, τις τέχνες, το εμπόριο, τα σπορ, γενικά στη ζωή, ισχύουν οι ίδιοι κανόνες…Οι πολλοί μένουν στην αφάνεια, μερικοί ξεφεύγουν από αυτήν δεσπόζουν στο στερέωμα για αρκετό χρονικό διάστημα, μαγεύουν , γοητεύουν και συγκινούν το κοινό απολαμβάνοντας ταυτόχρονα τα οικονομικά και ψυχοκοινωνικά αγαθά της αναγνώρισης και στη συνέχεια, νομοτελειακά, χάνονται από το προσκήνιο της επικαιρότητας.. Όπως και αν έχει η προσωπική ιστορία κάθε μεγάλου πολιτικού άνδρα από τη στιγμή που θα ανατείλει το άστρο του είναι ήδη προκαθορισμένη η εφήμερη τροχιά του, θα έλθει αργά ή γρήγορα η πίκρα, μαζί με τη χαρά η αναγνώριση μαζί με τα κατηγορώ και τελικά η αναπόφευκτη Δύση...

Να οδηγηθούμε λοιπόν στην μοιρολατρική αδράνεια; Να παραδώσουμε τα όπλα υποκύπτοντας στο βαρύ φορτίο της αναγνώρισης του γεγονότος ότι η ζωή και η ύπαρξή μας αποτελούν μια εφήμερη πραγματικότητα με προκαθορισμένο χρόνο ζωής, με ημερομηνία λήξεως;

Όχι, η απάντησή μου είναι ένα εμφαντικό ΟΧΙ!

Η αντιμετώπιση του τέλους, η αποδοχή της μοιραίας δύσης γίνεται ένας ακόμη σταθμός για την επίδειξη όλων εκείνων των πνευματικών και μαζί ψυχοσυναισθηματικών ικανοτήτων, χαρακτηριστικών προσωπικότητας και δομών χαρακτήρα που επί σειρά ετών είχαν βοηθήσει να τους καθιερώσουν στη συλλογική συνείδηση του κοινού.

Ο θάνατος του σώματος είναι ίσως το τελευταίο πικρό ποτήρι που επιφυλάσσει η ανθρώπινη μοίρα σε όλα τα αστέρια της ζωής.

Αν σας άρεσε το θέμα κάντε ένα “Like” και κοινοποιήστε το στους Φίλους σας…!