Δεν είναι μόνο η παροχή ποιοτικής εκπαίδευσης σε όλο τον πληθυσμό. Αυτό είναι η αφορμή και το πρόσχημα. Ο αρχικός προβληματισμός ξεκίνησε από τη διαπίστωση πως η γνώση, αν δε συνοδεύεται από την αρετή, την κοινωνική εμπιστοσύνη, την ενεργοποίηση, την αγάπη, μετατρέπεται σε όπλο ανεξέλεγκτο, που στρέφεται εναντίον της κοινωνίας και τελικά κατά αυτού, που τη φέρει..
Η αυτογνωσία σπάνια είναι θεραπευτική, αν δε συνεπικουρείται από την πίστη, την ενόραση, την αλληλεγγύη. Η αμιγής ψυχοθεραπεία μετατρέπει το άτομο σε ναρκισσιστικό και ατελέσφορο αδιέξοδο, αν δε συνδυαστεί με το δόσιμο, το μοίρασμα, τη μέθεξη σε κοινές προοπτικές. Ονειρεύτηκα τη μέρα που η ιστορία δεν θα καταγράφει τις καπηλείες των ισχυρών, αλλά τα βιώματα των καθημερινών ανθρώπων.
Για αυτό αγάπησα το διαδίκτυο, που θα απολιθώσει το ψηφιακό αποτύπωμα του καθενός. Φαντάστηκα τη μέρα που στο Πανεπιστήμιο θα διδάσκεται ο μόχθος των αγροτών, των επαγγελματιών, των επιστημόνων, από ανθρώπους, που έχουν ζήσει το θαύμα της επιβίωσης και όχι από καθηγητές εγκλωβισμένους σε ασήμαντες μικροεξουσίες και εμπάθειες.
Και σαν αποκάλυψη κατάλαβα πως η γνώση εξημερώνεται μόνο από την ταπεινοφροσύνη. Και τότε γεννήθηκε η ιδέα της Ακαδημίας, στα χνάρια της αρχαίας εκκλησίας του δήμου και μιας οικουμενικότητας, που ξεπουλήσαμε στο όνομα της παγκοσμιοποίησης.
Τέκνο της κρίσης είναι η Ακαδημία, της εσωτερικής και καθάριας, αποτέλεσμα αυτού του συμβολικού οίστρου, που δεν σε αφήνει να ησυχάσεις.
Βοηθήσετε μας να πάμε παντού, και εμείς θα επιχειρήσουμε από κοινού να μιλήσουμε για μία νέα εναλλακτική: την αναβίωση του πολίτη.
Στράτος Παπάνης, Θεσσαλονίκη
0 Σχόλια