«Οι άνθρωποί μας κάνουν τη διαφορά»

Posted by - Giorgos Ster on - Πέμπτη, Μαΐου 24, 2012

«Οι άνθρωποί μας κάνουν τη διαφορά»

Πολλά έχουν ειπωθεί και έχουν γραφτεί τα τελευταία χρόνια για την κατάσταση που επικρατεί στο σύστημα υγείας της χώρας. Οι παλιότεροι θα θυμούνται τα "περίφημα" ράντζα, έλλειψη κρεβατιών στις εντατικές, έλλειψη προσωπικού, ελλείψεις … προβλήματα… για να φτάσουμε στο σήμερα, όπου πλέον έχουν αρχίσει να λείπουν ακόμα και φάρμακα και υλικά και βέβαια από καιρού εις καιρόν όλο και ακούμε για κάποιο "φακελάκι".

Το νόμισμα όμως έχει δύο όψεις κι εγώ έχω σκοπό να αναφερθώ στην άλλη όψη, αυτή που γνώρισα μέσα από την περιπέτεια της υγείας μου το τελευταίο χρονικό διάστημα.

Ήταν φθινόπωρο του 2010, όταν μετά από μια σειρά εξετάσεων που έκανα, βρέθηκαν ενδείξεις για ύπαρξη κακοήθειας στην ουροδόχο κύστη. Το σοκ ήταν μεγάλο για ένα άνθρωπο που μέχρι τότε είχε σπάνιες επαφές με τον ιατρικό κόσμο, μόνο ο οφθαλμίατρος με έβλεπε και τελευταία ο παθολόγος που μου έγραφε χάπια για τη χοληστερίνη που είχα αποκτήσει.

Ο γιατρός μου μου συνέστησε να γίνει άμεσα κυστεοσκόπηση και βιοψία κι έτσι αρχές Δεκέμβρη του 2010 πέρναγα την πύλη του Λαϊκού Νοσοκομείου ξεκινώντας τη διαδικασία εισαγωγής μου από τα εξωτερικά ιατρεία και κάπου εκεί άρχιζε και ο εφιάλτης που κράτησε σχεδόν ενάμιση χρόνο.

Η κυστεοσκόπηση έγινε, ακολούθησαν κι άλλες και στο μεσοδιάστημα έκανα και αρκετές ημερήσιες εισαγωγές για θεραπείες και εξετάσεις, ώσπου το Σεπτέμβρη του 2011 μετά από κάποιες εξετάσεις, ήρθε το δεύτερο σοκ για μένα.

Έπρεπε να γίνει επέμβαση, πολύ σοβαρή, η μεγαλύτερη επέμβαση της ουρολογίας! Δεν έχει σημασία να προχωρήσω σε λεπτομέρειες, σημασία έχει όμως, και νιώθω την ανάγκη να το κάνω, να αναφερθώ σε αυτά που είδα, ένιωσα και έζησα, τους σχεδόν δύο μήνες νοσηλείας μου αλλά και στην εμπειρία μου το προηγούμενο χρονικό διάστημα.

Είδα ένα νοσοκομείο καθαρό, με συστηματική καθαριότητα όχι μόνο στους θαλάμους νοσηλείας, αλλά ως και τις τουαλέτες των εξωτερικών Ιατρείων.

Επειδή μετά τη νοσηλεία μου, επισκεπτόμουν τακτικά ένα ιδιωτικό θεραπευτήριο, για κάποιες θεραπείες, μοιραία έκανα τη σύγκριση. Το Λαϊκό φάνταζε "πεντάστερο" ξενοδοχείο σε σχέση με το ιδιωτικό.

Η σίτιση των ασθενών ήταν πάρα πολύ καλή για δημόσιο νοσοκομείο, όμως η ουσία είναι αλλού.

Είναι στους ανθρώπους του νοσοκομείου. Εμφανώς λίγο το προσωπικό, που όμως πάσχιζε για το καλύτερο, μέχρι λιποθυμίας, και που ποτέ δεν άκουσα να βαρυγκωμήσουν, παρά τις παραξενιές πολλών ασθενών και συνοδών. Όλο αυτό το διάστημα ένιωσα τη φροντίδα τη ζεστασιά και τη ανθρωπιά αυτών των ανθρώπων.

Θέλω να συγχαρώ το Διευθυντή της Ουρολογικής Κλινικής Καθηγητή κ. Κωνσταντίνο Κωνσταντινίδη για την υποδειγματική οργάνωση της κλινικής και να ευχαριστήσω από τα βάθη της καρδιάς μου, πρώτα από όλους το θεράποντα ιατρό μου, Επίκουρο Καθηγητή κύριο Χρήστο Αλαμανή, όλο το ιατρικό επιτελείο της Ουρολογικής κλινικής, τους ειδικευόμενους ιατρούς, ορισμένοι εκ των οποίων με ανέχθηκαν παραπάνω και μου στάθηκαν πέρα από τα καθήκοντα τους ( Άρη , Βαγγέλη θα σας έχω πάντα στη καρδιά μου), το νοσηλευτικό προσωπικό της Ουρολογικής κλινικής αλλά και των "Θέσεων" όπου φιλοξενήθηκα για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Ο Θεός να σας δίνει υγεία, δύναμη και κουράγιο να συνεχίσετε το έργο σας.